Voor een vak dat ik volg aan de faculteit voor religieuze studies in Montreal, ben ik begonnen aan een boek van Philip Jenkins, ‘The Next Christendom’. Dit boek gaat over de ontwikkeling van de kerk in Afrika, Azie en Latijns-Amerika. Jenkins is een professor in geschiedenis en religie in Pennsylvania. Hij schrijft over de globalisering van het Christendom. Op dit moment woont het gross van de Christenen nog in Europa en Noord-Amerika. Als de schatting die gebaseert is op natuurlijke groei, dus geen bekeringen, klopt, bevinden de meeste Christenen zich in 2025 in Afrika en Latijns-Amerika.

Volgens Jenkins wordt hier nog veel te weinig rekening mee gehouden en wordt het Christelijk geloof nog steeds als een Westerse activiteit gezien.

Kenmerken van kerken in de Westerse wereld is een snelle vergrijzing ook al zijn er groeiende kerken en geloofsgemeenschappen. Terwijl kerken in het Zuiden snel groeien en veelal uit jonge mensen bestaan met een conservatieve kijk op hun geloof. Dit zijn weliswaar grove schetsen maar het geeft de kern goed weer. Jenkens is het niet eens met de verwachting dat Islam het religeuze beeld van de 21e eeuw zal gaan bepalen. Hij verwacht dat er tegenover iedere 2 Moslims 3 Christenen zullen zijn en dat dit in gebieden waar beide groepen samen leven tot (geweldadige) confrontaties zal leiden.

Onze wereld zal er over 15-20 jaar heel anders uit zien. Wat ik dan denk is: ben ik hier klaar voor? Ben ik klaar om samen te leven met Christenen uit arme landen die een heel andere manier van geloven hebben dan ik. Ben ik klaar om samen te leven met Moslims die een ander geloof hebben dan ik en die de maatschappij uitdagen om andere normen aan te nemen? (Waarvan vele overigens dichter bij waarden uit de bijbel staan dan de normen die we nu door de maatschappij en media opgelegd krijgen.) Wat moet mijn houding zijn tegenover deze broers en zussen.  Zullen we zij aan zij onze Maker kunnen aanbidden? of zullen we ruzie maken over onze wederzijdse verschillen?

In andere woorden, voel ik me verbonden met mijn broeders en zusters aan de overkant?

Ik weet niet goed wat ik hier mee aan moet, maar iets zegt me dat ik niet gewoon maar door kan gaan zoals ik dat altijd heb gedaan. De wereld verandert. De kloof tussen arm en rijk wordt groter net als de verschillende manieren waarop we ons geloof uitdragen. Ontwikkelingen dwingen ons tot keuzes. Wat doen wij daar mee? Ik wil graag veranderen naar het beeld van Christus, Hij is mijn inspiratie. Hij gaf zijn leven voor ons en is het absolute voorbeeld van wat het betekent om te geven. Geven wij ons leven in aanbidding voor deze God? Willen wij buigen voor een God die zoveel van ons vraagt? Als het antwoord ja is, weten we dat we ook onmetelijk veel terug krijgen niet alleen in dit leven maar zelfs over de grenzen van dit bestaan weet Gods goedheid ons dan te bereiken en te omarmen.