Je kunt zeggen van Dick van Keulen wat je wilt, maar een ding is zonneklaar: hij is iemand die duidelijk heeft aangetoond dat God je echt niet in de steek laat na een moeilijke levensstart. Dat gaat uiteraard niet vanzelf, je moet er wel wat voor doen: geloven! En dan hebben we het nog niet over het feit dat zijn eerste vrouw Dets, wier man in het verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog het leven verloor en toen achterbleef met vier kinderen, na enkele gelukkige huwelijksjaren door een vreselijk noodlot werd getroffen en Dick met een grote leegte achterliet.

"Tijdens een vakantie in Oostenrijk in 1959 is ze omgekomen in de bergen. Van een steile rots viel ze naar beneden. Ze is 44 jaar geworden.Van Keulen was drie jaar eerder, in 1956, afgestudeerd als predikant aan de Amsterdamse VU. Ondanks een negatief advies in 1947 van een wat van Keulen noemt 'beroepskeuzebureau in de hoofdstad', waar hem werd meegedeeld dat hij emotioneel en sociaal gezien op dat ogenblik ongeschikt was voor predikant. Hij werd via vier jaar avondgymnasium en vijf jaar theologiestudie toch dominee.
Hij diende vijf jaar de gereformeerde kerk in het Groningse Oldehove en aansluitend maar liefst een kwart eeuw de kerk met dezelfde signatuur in Zeist, waar hij zich al vrij snel ontpopte als iemand die verlangde naar Jezus-ervaringen door de Heilige Geest. Geen dogmatische pastor, maar een zielenherder die mensen, jongeren en ouderen erop wijst dat het 'ongelooflijk belangrijk is om God te kennen'.

Zwijgcultuur

Van Keulen: Ik ben als kind opgegroeid in een zwijgcultuur. Ook mijn vader kon moeilijk een gesprek voeren. Thuis werd nergens over gesproken, niet over de preek en ook niet over het geloof. Nou gebeurde dat in die crisisjaren wel in meer gezinnen, maar voor mij was het later een geweldige handicap. Ons gezin bestond uit tien kinderen, waarvan er een doodgeboren is. Ik was het daarna volgende kind. Als kind voelde ik mij altijd angstig en eenzaam. Ik was eigenlijk vreemd voor mijn moeder. Mij is nooit gevraagd hoe met mij ging op school of hoe ik mij voelde, zegt Van Keulen, nu al weer vele jaren emeritus predikant, zoals dat zo mooi wordt genoemd. Dat er in het ouderlijk huis nauwelijks met elkaar werd gesproken, had ook zijn weerslag op de omgang met zijn stiefkinderen. "Ik heb met Dets, ze was van Friese afkomst, een paar mooie jaren gehad, maar ik was niet een echte goede vader voor onze kinderen. Ik kon niet met mijn stiefkinderen praten, dat was heel erg. Dat hebben ze me wel kwalijk genomen. De laatste jaren is dat gelukkig wel uitgesproken. Ik wist niet hoe ik destijds een gesprek op gang moest brengen. Dat gold niet alleen de kinderen, maar ook anderen. Bovendien was ik in die periode na het overlijden van Dets een jaar van huis als legerpredikant. Maar God dank kwam ik ook in die tijd in aanraking met de bijbelse boodschap van levensvernieuwing door de Heilige Geest

Minderwaardigheidsgevoelens

Van Keulen bracht de eerste jaren van zijn leven in Wassenaar door. "Nee, niet in de rijke sector . Er was ook een minder bedeelde wijk, merkt de nog altijd actieve pastor op, die in juni van 2004 tachtig jaar is geworden. En dat is een leeftijd waarop je steeds meer terugblikt op de jaren van weleer. Van Keulen is daar heel openhartig over in zijn woning in het Utrechtse Houten. "Als jongeman leefde ik altijd in angst. Ik zat vol minderwaardigheidsgevoelens en wilde me altijd meten met anderen. Zelfs toen ik al dertig jaar was, kon ik nog geen gesprek aangaan met anderen.Toch werd van Keulen, zoals gezegd, uiteindelijk predikant. Hoe dat ging? Hij kwam na de bevrijding in 1945 als ambtenaar terecht bij de gemeente Wassenaar. "Een chef wilde mij over de streep trekken. Op een gegeven moment zei hij tegen mij: 'Waarom ga je niet studeren?' Ik stond op dat moment bij een kast in het archief. 'Dominee', flitste er direct door me heen. Nee, er kwam geen hoorbare stem uit de hemel. Maar ik wist het op dat moment heel zeker dat ik dominee wilde worden.
Na Oldehove dus de overstap naar de gereformeerde kerk in Zeist, sinds mei 2004 opgegaan in de PKN, de Protestantse Kerk Nederland. "Ik heb de eerste tijd in Zeist best wel uitgezien naar een nieuwe levenspartner.Ik was tenslotte weduwnaar, aldus van Keulen., "maar na een paar jaar gaf ik dat zoeken over aan God.

Doorbraak

De jaren in Zeist werden zonder meer een enerverende periode, waarin de gereformeerde van Keulen een doorbraak meemaakte in zijn geloofsleven en waarin het mooie verhaal van Didy, woorden van de pastor zelf, een plaats krijgt. Didy is nu alweer een hele poos zijn tweede vrouw, die hij in 1971 leerde kennen tijdens een reis naar Israel. Ik verbleef toen in Jeruzalem. Ik logeerde daar in het tehuis van de Near East Ministry, de NEM, op de Olijfberg, ook wel het Huis op de Berg genoemd. Na een wandeling kwam ik thuis en keek vanuit een lange kamer de keuken in. En daar stond een vrouw die ik nooit eerder gezien had, met haar hoofd naar rechts. En je kunt het geloven of niet, maar ik wist het plotseling heel zeker: dát is ze! Dan heb ik het over Didy. Haar heb ik van de Heer gekregen, zo heb ik het ervaren. Onverklaarbaar, maar waar. Zij was en is nog steeds voor mij een voorbeeld voor mijn gebedsleven en daardoor zijn mijn gevoelens opengegaan naar de hemel. Ik was een binnenvetter, maar door haar is dat verleden tijd geworden.

Als van Keulen weer is teruggekeerd in Nederland komt Didy een maand later voor familiebezoek over. " Ik nam met haar contact op. De derde ontmoeting werd onze verlovingsdag. Die datum staat in onze ringen.Voordat 1971 is verstreken, trouwt van Keulen met zijn Didy, verpleegkundige in een ziekenhuis in de Gazastrook. "Didy en ik waren geestelijk één. En dat is tot op de dag van vandaag zo gebleven. We hebben nooit enig meningsverschil over het geloofsleven gehad. Wonderbaarlijk. Didy leerde mij eenvoudig over allerlei aspecten van het leven te bidden. Zo leerde ik met Jezus te praten.
Van Keulen was negen jaar daarvoor, toen hij naar Zeist kwam, reeds op een bijzondere manier in aanraking met Gods Geest gekomen. "Ik was thuis gewend geweest dat er drie keer per dag een stukje uit de Bijbel werd gelezen. Maar er werd nooit over gepraat. Het enige wat mijn vader zei was: 'Geef de Bijbel even aan'. Als gereformeerd predikant was de Bijbel voor mij vooral een lees- en een studieboek. Maar toen kwam ik op een gegeven moment in contact met enkele mannen Gods, zo noem ik ze maar even. We kwamen regelmatig bij elkaar en tijdens deze bijeenkomsten leerde ik de Bijbel heel anders kennen. Ik ging de Bijbel ook heel anders lezen. Op een gegeven moment at ik als het ware de Bijbel op. Jezus werd voor mij 'de Man in het Boek'. Ik leerde ook dat je geen dure woorden hoeft te gebruiken om met God in contact te komen. Er waren naast hervormde en gereformeerde predikanten ook een paar vrouwen bij deze bijbelstudie, die enkele gaven van de Geest hadden leren kennen en ontvangen. Ik ben dus met de kerkelijke opwekking in aanraking gekomen. Ik begon daarover in de Zuiderkerk in Zeist te preken. Ik herinner me nog altijd heel duidelijk hoe ik op Paasmorgen de kerk binnenkwam en naar voren liep en luidkeels riep: de Heer is waarlijk opgestaan! De meeste kerkgangers hadden dat op deze wijze nog nooit gehoord.

Groeien in geloof

Van Keulen heeft een boeiend boek met een begrijpelijke inhoud geschreven, een boek dat tot stand kwam naar aanleiding van een serie gesprekken met jongeren, maar waarvan de inhoud ook absoluut bestemd is voor ouderen die meer willen weten van het geheim van geestelijke groei, zoals in de inleiding wordt gememoreerd. Het boek heeft als titel 'Groeien in geloof'. Van Keulen, nog immer bezig in het pastoraat en actief als spreker betrokken bij conferenties en andere bijeenkomsten, richt zich in dit boek heel direct tot de lezer.
"De rode draad in het boek is: Geef je over aan Jezus en breek met je natuurlijke autonomie. Zo maakt Hij van jou een beeld van de mens naar Gods hart.

Jezus staat centraal

In de woonkamer van zijn huis in Houten merkt Van Keulen op: "De Bijbel is een en al Jezus-prediking, zowel in Oude als in het Nieuwe Testament. Ik leerde ook bidden: vervul mijn hart en maak mij leeg van vuil. Mijn gemeente accepteerde mijn geestelijke ontwikeling. Ik moet zeggen dat ik ook nooit narigheid heb gehad in de Zuiderkerk in Zeist. Mensen groeiden op een of andere manier met mij mee. Na de preek nodigde ik ook vaak mensen uit om na te praten over wat ik tijdens de predikatie had gezegd. Er ontstond ook een gebedskring in de gereformeerde kerk in Zeist. Ik heb wat afgepreekt in de gereformeerde kerken. Na mijn emeritaat spreek ik ook voor andere denominaties. Het evangelie wat ik breng is niet vlak, het is bij mij door de diepte gegaan. Dat is voor velen herkenbaar.

Het is inmiddels lunchtijd geworden en tijd om op te stappen. Didy wil best nog broodjes en soep maken. Maar dat hoeft niet. "Dan maar een banaan mee voor onderweg, zegt ze een beetje bezorgd. Als zij met Dick naar buiten loopt, moet de kranige pastor nog het volgende van het hart. Het klinkt als een oproep. "Mijn boodschap is: Jezus Christus leeft in mij. Je kunt met Jezus een totaal ander mens worden. Elke morgen beginnen Didy en ik de dag met een gebed van overgave aan Jezus. Tot alle mensen zeg ik: laat Jezus in je leven binnen.

Korte samenvatting van wat Jezus voor mij betekent:

"Dat Hij een angstig en gesloten mensenkind door louter liefde aan het veranderen en vernieuwen is tot een blij en open menslievend schepsel. En dat ik dat moeilijke werk alle dagen aan Hem in gebedsovergave mag toevertrouwen. Ik wil op geen enkele gebied meer autonoom leven. Jezus mag mijn Here en Meester zijn en tegelijk mijn Vriend en Broeder die mij tot de Vader leidt. Hij maakt mij zo vaak als ik dat vraag schoon door Zijn bloed dat voor mij vloeide en vult mij zo vaak als ik dat vraag met Zijn Geest die Hij uitstortte. Aan Jezus zie ik het lieve karakter van Zijn en mijn Vader in de hemel. Mijn verlangen is dat anderen dat karakter van Vader ook in mij mogen gaan herkennen.