Op zekere ochtend werd ik wakker, na een nacht vol dromen. Ik had de indruk dat God door de dromen tot me wilde spreken. Terwijl ik half slapend, half wakker in bed lag, kwam er opeens een nieuwe stroom beelden voor m'n ogen. Het was alsof ik getuige was van een tafereel dat zich afspeelde ergens hoog in de bergen...

Ik zag mannen lopen op een wankele hangbrug. Ze droegen zware zakken op hun rug. Het waren bouwers, die gebukt gingen onder grote zakken vol bouwstenen. Aan het einde van de hangbrug zag ik de vage omtrekken van een prachtig, immens groot gebouw. Dat was hun doel.

De bouwers waren een team. Ze hoorden bij elkaar en hadden hetzelfde doel: dat magnifieke gebouw afwerken. Of nee... niet afwerken, want ineens besefte ik dat het gebouw er nog niet was. Het moest nog gebouwd worden. De omtrek die ik waarnam, was als het ware wat iedereen in de geest zag. Zo zou het worden. Dat was het plan, de droom, de visie. De bouwers waren op weg om de eerste stenen te leggen. Vol verwachting.

Terwijl ze zo voortsjouwden over de lange, smalle, wankele hangbrug, die leidde van het ruwe, donkere bosrijke land dat achter hen lag, naar het vlakke, open terrein vóór hen, bemerkte ik een tumult onder de lange karavaan.

Iedere bouwer werd op de hielen gevolgd door een andere bouwer. Omdat ze zo dicht op elkaar volgden, was hun blik gericht op de zak met stenen die de drager voor hen op de rug droeg. Ook zij werden op hun beurt gevolgd door anderen, die hun zak met stenen zagen. De bouwers, of ze nu vooraan in de lange rij liepen, of achteraan... allemaal werden ze gevolgd door een ander, die de stenen kon zien in de zak die ze droegen. Het waren namelijk geen gesloten zakken, maar een soort stevig vlechtwerk, waarin de stenen open en bloot op elkaar gestapeld lagen.

Het tumult dat ontstond was, omdat sommigen zagen bij hen die voor hen liepen, dat er onder hun vele goede stenen zich een aantal slechte stenen bevonden. Stenen die waren aangetast door een soort rottingsproces. Het rottingsproces kwam slechts na een tijd tot uiting, want toen ze de stenen hadden uitgezocht, hadden ze het niet opgemerkt. Dat kwam namelijk omdat iedereen zijn stenen had verzameld in het mistige bos, in duistere grotten en in uitgestrekte woestijnen. Ik besefte dat alle bouwers veel moeite hadden gedaan over het verzamelen van hun stenen. Het was alsof het de resultaten waren van een jarenlang, bij sommigen een levenslang, zoeken en verzamelen. Tijdens het verzamelen waren er dus hier en daar stenen tussen geraakt van misleidende kwaliteit. Toen men ze opraapte leken ze wel goed en bruikbaar... maar nu merkten de bouwers achter hen, dat de stenen rot waren van binnen. Er zat een soort onzichtbaar klein ongedierte in, of een schimmel, dat de stenen heel langzaam verzwakte en verkruimelde.

Doordat de bouwers bij elkaar die verkeerde stenen opmerkten, ontstond er bij sommigen groot tumult. De meesten die voorop gingen werden woest omdat die anderen hen ervan durfden beschuldigen slechte stenen te hebben. Zijzelf hadden het namelijk helemaal niet in de gaten. Ze droegen de stenen immers op hun rug en hun blik was gericht op het grote bouwwerk dat ze zouden oprichten met hun stenen.

Terwijl ik dit schrijf besef ik, waarom er zo'n lange, hoge hangbrug was, die hen van het rotsachtige, ruwe bos naar het vlakke helverlichte land leidde. Het viel me trouwens op dat er veel licht was daarboven. Er waren ook wat wolken, maar het was toch een sterk verlichte plaats. De bouwers volgden elkaar ook echt op de voet en sjouwden heel lang voort met hun last, over die smalle hangbrug. Ze hadden dus alle tijd om elkaars stenen goed te observeren.

Maar de meesten konden er niet tegen, dat medebouwers hen wezen op zogezegde gevaarlijke stenen. Toch voelde ik heel duidelijk dat de bouwers die de opmerkingen maakten, het deden uit liefde. Het was helemaal niet om de voorsten af te breken. Nee, ze hadden immers hetzelfde doel voor ogen? Ze wilden hetzelfde glorieuze gebouw oprichten, met hun stenen, allemaal samen. Ze hadden verdriet dat de anderen het zo verkeerd opvatten.

Wat ik toen zag, kon ik nauwelijks geloven. Sommigen van de voorsten maakten onverwachts een ongemerkte beweging en lichtten op uiterst subtiele wijze het been van hen die hen volgden, met als gevolg dat ze hun evenwicht verloren en van de hangbrug afvielen. Ze tuimelden van heel hoog naar beneden, in een diep dal, waar ze in een stormachtige, wilde rivier terechtkwamen. Die rivier sleepte hen mee in een kolkende stroom, waarin ze bijna verdronken. Na een aantal wilde bochten, waarbij ze haast te pletter sloegen op de rotsen, ging de wilde bergrivier over in een zacht kabbelend beekje, met prachtige, open oevers van zand. De bouwers spoelden aan op één van die oevers, totaal uitgeput. Maar ze werden onmiddellijk verwelkomd. Ik zag een vriendelijke persoon staan, die qua autoriteit boven hen uit torende en toch dichterbij hen stond dan wie dan ook. Zijn hart ging naar hen uit. Het was Jezus.

De rust die van Hem uitstraalde was buitengewoon. Ik probeerde te onderscheiden wat er verder nog op die oever gebeurde en al wat ik zag was, dat er veel vrolijk spelende kinderen waren. Toen ik terug keek naar de kant waar het water was, zag ik dat de meeste van de stenen van de bouwers ook aan land waren gespoeld. Ze hadden niets van hun kostbare vracht verloren. Jezus lachte hen toe en boog zich vol liefde over hen.

Toen vroeg ik me af wat er met de andere bouwers was gebeurd. Wat ik zag, was dat ze gewoon verder waren gegaan met hun opdracht. Ze waren aan de bouw begonnen van het schitterende gebouw. Het zag er echt groots uit en straalde gezag en goddelijke heerlijkheid uit. Het was echt indrukwekkend. Maar toch was er iets niet in de haak. Er gebeurde iets met het gebouw. Sommige muren begonnen lichtjes scheef te zakken... Toen zag ik het: de slechte stenen! Die bevonden zich her en der in de fundamenten van dit immense bouwwerk. Nu er zo'n druk op de stenen werd uitgeoefend, begonnen ze te versplinteren en uit elkaar te vallen. Ze bleken inderdaad niet geschikt voor de bouw van dit machtige architecturale meesterwerk. De druk was te groot. De honderden en duizenden stenen die erbovenop werden gestapeld, oefenden een te grote druk op deze onzuivere stenen uit.

Opeens bemerkte ik iets anders. Er was niet één gebouw, maar meerdere gebouwen. Van sommigen zag ik dat ze zomaar ineens, met veel gedruis, in elkaar stortten. Er bleef niets van over dan puin. Het dramatische was dat de mensen die zich erin bevonden, bedolven werden onder het puin. Er waren zelfs nauwelijks hulpkreten te horen. Ze waren echt totaal verdwenen in het immense puin. Dan waren er andere gebouwen die wel overeind bleven staan... maar ze waren scheefgezakt. De muren leunden tegen elkaar, half ingestort. Je zag nog wel, dat het een groot en indrukwekkend gebouw was, dat het wel een tijdje zou uithouden... maar het was een levensgevaarlijke plaats. Want nu en dan vielen er vanuit het hoge plafond zware stenen naar beneden, die de mensen verpletterden die eronder liepen.

Wat zo dramatisch was aan dit alles, was dat de bouwers die deze gebouwen hadden gemaakt, alle moeite hadden gedaan om zoveel mogelijk mensen in hun prachtige kathedralen of tempels uit te nodigen. Het goud schitterde aan de muren, er klonk machtige muziek en de architectuur was uitzonderlijk. De mensen waren onder de indruk van al dat moois en kwamen in grote getallen naar binnen. Velen van hen werden bedolven onder het puin. Andere verkeerden in constant levensgevaar.

Wat is de betekenis van dit beeld?

Het is duidelijk: als de bouwers maar hadden geluisterd naar de anderen die hen, uit liefdevolle bezorgdheid waarschuwden voor de slechte stenen die ze zonder het te weten meedroegen, dan waren hun prachtige bouwwerken niet ingestort. Dan hadden ze dankbaar de rottende en gebarsten stenen kunnen verwijderen, zodat het ganse gebouw van het fundament af gezond, zuiver en stevig was geweest.

Maar de bouwers maakten de dramatische fout de opmerkingen van hun medebouwers op te vatten als een negatieve, persoonlijke aanval en weigerden ernaar te luisteren. Ze wilden zich niet bezighouden met het uitzuiveren van hun bouwmaterialen, maar wilden enkel gericht zijn op het machtige bouwsel dat ze voor ogen hadden. Vooruit! Riepen ze constant... Richt je blik op het plan! Hou je toch niet bezig met die onzin... Die stenen heeft God ons gegeven! Wat denk je wel?

Wat ze niet beseften, was dat ze inderdaad de meeste van hun stenen van God gekregen hadden. Maar een aantal ervan hadden ze hier en daar meegepikt, tijdens hun lange, vermoeiende zoektocht. God wist dat. Daarom liet hij hen eerst een lange weg afleggen over die hoge hangbrug, fel verlicht door de zon, waar ze elkaar op de hielen zaten en in het heldere licht de stenen van elkaar konden bekijken.

Het gaat dus om kritiek. Velen van ons kunnen niet omgaan met kritiek. En toch is het de enige manier waarop God ons kan wijzen op zwakke plekken in ons leven.

Hij wil ons gebruiken om Zijn Koninkrijk te bouwen, waar massa's mensen in kunnen ondergebracht worden om Hem te aanbidden.

De bouwstenen zijn onze levens, onze gaven en bekwaamheden, ons karakter.

Het heeft ons veel moeite en pijn gekost om onze gaven te bemachtigen en te ontwikkelen, om een levensstijl op te bouwen die geschikt is om Gods koninkrijk te bouwen. Daarom zijn we er emotioneel sterk mee verbonden. Het is iets heel persoonlijks allemaal. Iets van onszelf. Dat we door veel bloed, zweet en tranen bekomen hebben. In kille grotten, door uitgestrekte woestijnen, in mistige bossen. Daar heeft God ons getraind, voorbereid en geleid om kostbare stenen te vinden en te laten polijsten.

Maar in de pijn van het proces waren we soms zwak en gefrustreerd, waardoor we soms onzorgvuldig bepaalde stenen uitzochten. Als we maar stenen hebben, dachten we. Die lijken me ook wel geschikt. We lazen bepaalde boeken, we hoorden bepaalde boodschappen, we werden sommige dingen onderwezen... op school, op het werk, in de kerk en via de televisie. Goede bouwstenen dachten we. Maar God zag dat het mooie stenen waren, die een zwakke, zelfs rotte kern hadden. Geen zuivere stenen.

We dachten dat Hij ze ons gegeven had, maar we hebben ze zelf opgeraapt.

Daarom plaatst God ons op een weg met onze medechristenen, waarop we samen bouwen. Hij drukt ons met de neus op elkaars leven, zodat we in staat zijn om elkaars 'rotte stenen' op te merken.

God HOOPT, Hij HOOPT dat we in staat zullen zijn om te luisteren naar elkaar. Dat we zullen beseffen dat we de anderen inderdaad nodig hebben om de zwakheden in ons leven te ontdekken... zelfs als het zaken zijn die we denken van God Zelf gekregen te hebben.

Daarom wil ik iedere leider die dit leest met grote nadruk vragen:

luister toch alsjeblieft naar kritiek. Het is de enige manier waarop God ons op onze zwakke plekken kan wijzen.

Als we weigeren naar kritiek te luisteren, omdat we bang zijn om datgene waar we emotioneel zo aan verbonden zijn te moeten verwijderen uit ons leven, zal hetgeen we bouwen met onze levens uiteindelijk nooit het prachtige Koninkrijk van God worden dat we voor ogen hebben.

Onze bouwwerken zullen instorten. Zelfs al hebben we honderd goede stenen en slechts tien slechte.

Als er in een muur één steen op een cruciale plaats uit elkaar valt, zakt die hele muur in elkaar.

Kritiek is pijnlijk, maar het is zo ontzettend nodig. Zonder kritiek redden we het niet. Het is Gods zuivering in ons leven. En geloof me... hoe pijnlijk het voor ons soms ook kan zijn... denk toch niet altijd dat de mensen die kritiek geven je aanvallen. Vaak zijn het gewoon liefhebbende, bezorgde mede-arbeiders die hetzelfde doel voor ogen hebben en die slechts één ding willen: dat er een mooi, gezond, blijvend gebouw tot stand gebracht wordt.

We hebben elkaar nodig. We hebben elkaars ogen nodig. Sta alsjeblieft nooit toe dat je trots, je onzekerheid of je vermoeidheid van de lange tocht ervoor zorgt dat je niet luistert naar anderen die je wijzen op zwakke plekken.

Wees dankbaar voor kritiek. Want dan alleen kun je je zwakheden ontdekken en aanpakken, zodat ze sterk worden.

Wees dankbaar voor kritiek, want dankzij kritiek kun je zeker zijn dat satan minder vat op je zal hebben. Want hij heeft niets liever dan dat je je oren sluit voor kritiek. Dan kan hij ongehinderd je leven blijven beïnvloeden op die plekken die je niet onder ogen wilt zien, om wat voor reden ook. Satan heeft niets liever...

Wees daarom blij met kritiek, zegen de mensen die het uiten, en probeer hun hart van liefde te onderscheiden. Wees blij, want dankzij hen wordt je zuiverder, gezonder, en sterker... en DAN kan je er zeker van zijn dat je samen met alle anderen, en allemaal dankzij elkaars inzichten en hulp, een gezond, zuiver en sterk bouwwerk kunt oprichten.

Een gebouw dat stand houdt, zonder gevaarlijke zwakke plekken. Gezuiverd door onderlinge liefde, begrip, nederigheid en afhankelijkheid van elkaar.

Een gebouw waar mensen veilig tot God kunnen komen.

Deze tekst mag zonder toestemming van de auteur overgenomen worden, mits vermelding van de auteursnaam en website als volgt:
David Sorensen
Durf jij ECHT te zijn?
http://www.real-life.nl