Als je rondkijkt in het christelijke landschap, is er iets wat de laatste jaren steeds meer opvalt: pijn, ontgoocheling, scheiding en twist. Het lijkt iets te zijn waar weinig kerken van gespaard kunnen blijven. Het is iets vreselijks, dat meer schade aanricht dan we vaak beseffen. Mensen die alles van zichzelf geven aan een kerk en die hopen echt door God gebruikt te worden, worden als een stuk vuil weggegooid. En achter hun rug worden ze nog eens zwart gemaakt ook. Voorgangers lijden eronder, kerkleden lijden eronder... Het is als een walgelijke ziekte die veel mensen besmet: Kwaadspreken, roddel, valse beschuldigingen,...

De zwakte van de menselijke natuur komt vaak totaal onverwacht op dramatische wijze aan de oppervlakte. Met als gevolg dat de christelijke wereld dikwijls lijkt op een veld dat bezaaid is met lijken. Hier en daar, in de mist van kritiek en veroordeling, duiken veldposten op, van waaruit wachters roepen: "Wij zijn de enige goeien! Alle anderen zijn slecht." Het zou één groot, eensgezind legerkamp moeten zijn, dat als een lichaam functioneert. Een lichaam dat elkaar dient en steunt. Een bovennatuurlijk samengehouden, krachtig en levend instrument, bruisend van liefde. De vertegenwoordiging van de almachtige God die Liefde is. Maar nu is het dikwijls een grauw gebied vol pijn, waar uitgeputte zielzorgers van het ene kamp naar het andere trekken, om verwonden te verbinden.

Deze dramatische schets geldt gelukkig niet voor alle kerken. Maar toch is het voor sommigen een bittere realiteit. Mensen die middenin een kerkscheuring zitten. Gods kinderen die aan de kant gezet werden. Christenen die hun idealen zagen vertrapt worden door een andere gelovige, die zichzelf voor een moment niet in de hand had... Pijn, scheuring, onbegrip, verwijten, hoogmoed, trots, angst, onzekerheid, leugens en onuitgesproken frustraties... We hebben er een handje van in Gods koninkrijk. Gods koninkrijk?

Laten we daar eens ernstig over nadenken. Is dat Gods koninkrijk? Heeft bijvoorbeeld kwaadspreken een plaats in het koninkrijk van Gods liefde? Is het mogelijk dat de God van liefde kinderen heeft, die elkaar verslinden als moordlustige wolven? Hoe hard het ook klinkt, de waarheid van Gods Woord is messcherp en kristalhelder: wie kwaadspreekt heeft geen deel aan het koninkrijk van God (1 Kor. 6:10). Net zo min als iemand die aan hoererij doet of steelt.

Het klinkt hard. Maar God moet soms hard zijn. Juist omdat Hij zo teder, zo genadig en zo liefdevol is. Heel zijn hart is liefde, bewogenheid en vergeving. Tegenover zij die zelf genadeloos zijn, is Hij echter keihard. Hij geeft genade, maar niet aan mensen die zelf geen genade geven. Geef genade en je ontvangt het zelf (Lukas 6:38). Speel zelf voor rechter over anderen en beschuldig hen nog eens extra zwaar... dan doet God hetzelfde met jou (Matth. 7:1). Gods Woord is helder.

Hoe kunnen we ons hart veranderen? Gods advies is simpel. Hij is liefde en wil dat wij elkaar liefhebben (1 Joh. 4:7-21). Liefde is onze opdracht, ons kenmerk, onze roeping. Liefde is uiteindelijk de test, die iedere christen moet doorstaan. Liefde is datgene wat je in de hemel brengt. "Hoezo? Dat is toch geloof?" Niet het geloof dat slechts je geweten sust en je een vals gevoel van eeuwige zekerheid geeft. Geloof dat zich in liefde uit, is reddend (Galaten 5:6). Echt geloof. Levend geloof, dat blijkt uit een leven vol liefde (Jak. 2:14-26). God heeft geen acteurs in de hemel. Hij heeft mensen die oprecht voor zijn troon staan en bidden om een diepe reiniging van hun hart. Ze smeken om Gods liefde. Ze willen echt zijn. Niet met woorden, maar met daden. Voor hen is Gods genade overweldigend.

'Oprecht gemeend zijn de wonden door een vriend geslagen', zegt Spreuken. Laat deze scherpe woorden Gods loutering brengen in je hart. Veel van wat we nu zien in de christelijke wereld, heeft geen deel aan Gods koninkrijk. God is liefde en wie God liefheeft moet zijn broer en zus liefhebben (1 Joh. 4:21). Wie dat niet doet, kent God niet, want God is liefde. Laten we onszelf niet voor de gek houden.

Wat moeten we dan doen om werkelijk in God te leven? Twee dingen. Allereerst moet liefde onze absolute prioriteit zijn. Elke dag, in alles wat we doen, zonder compromis. Het is Gods bevel aan ons (Gal. 5:14). De ultieme test. Het kenmerk dat bepaalt of we echt zijn of niet. Liefde. Daar draait alles om. Maak het je prioriteit.

Ten tweede is er de Geest. Hoe kan het Lichaam van Christus liefde bevatten? Als de Geest van Liefde het vervult! Er is geen andere mogelijkheid. De Geest is het geheim van het Lichaam. Geen eigen pogingen. Geen menselijke discipline. Geen wilskracht. Alleen het overgeven van onze wil, emoties, verlangens en frustraties aan de Geest van God. Zolang we proberen het in eigen kracht te doen, zonder volkomen overgave aan de Heilige Geest, zullen we keer op keer falen en met frustratie blijven zitten. De Geest is het Geheim. Jezus was vol van Hem. En Hij wil dat wij vol zijn van Hem. Elke dag, ons leven lang...

Dat zijn twee dingen die we elke dag moeten bidden: Vader, vul mijn hart met liefde en maak me vol van Uw Geest. Als we dat bidden, vol overgave en met ons hele hart, zullen we het goede doen, omdat God ons dan kan leiden en stuwen. Hij is immers liefde. En Hij geeft ons zijn Geest van liefde. Zonder verwijt. Vraag en je zult ontvangen. Makkelijker kan het niet. Het is gratis. Voor iedereen die wil.

Deze tekst mag zonder toestemming van de auteur overgenomen worden, mits vermelding van de auteursnaam en website als volgt:
David Sorensen
Durf jij ECHT te zijn?
http://www.real-life.nl