Aanbid Hem! Met alles wat in je is.
- door don williams
- gepubliceerd 17/08/2005
- je houding als leider
- niet beoordeeld
don williams
Dr. Don Williams is getrouwd met Kathryn Anne Williams en ze wonen in La Jolla California. Hij is jaren voorganger van de Coast Vineyard, San Diego geweest en hij heeft vele theologische graden. Don is een bekende conferentiespreker en de auteur van een flink aantal boeken waaronder "The Psalms, volumes of The Communicators Commentary", "Signs, Wonders & the Kingdom of God" en "Jesus & Addiction".
bekijk alle artikelen van don williamsAanbid Hem! Met alles wat in je is.
aanbidding is een 'gebeurtenis'.
We komen niet simpelweg om te aanbidden of om de aanbidding bij te wonen. Aanbidding is iets dat we doen. Deze oproep om te aanbidden is een oproep om tot actie over te gaan: "juicht" (een triomf- of een strijdkreet), "aanbidt" (letterlijk, "dient," als een slaaf), "komt," "betreedt," "dankt," "prijst."
Wanneer we deze dingen doen, gooien we ons er helemaal in. Het is erg moeilijk om te juichen zonder je hele lichaam te gebruiken. We doen onze monden open. We vullen onze longen. We laten los.
Opnieuw, wanneer we Jahweh's poorten met dankzegging en zijn voorhoven met lofprijs binnengaan zijn we in beweging. We gaan ergens naar toe – de tempel in om de Koning te ontmoeten.
Deze aanbidding, of dienst, is gezamenlijk, intens, luid, onstuimig, energiek, bevrijdend. Het is onze Grote God waardig.
Deze aanbidding heeft een toon. We juichen 'vol vreugde'. We aanbidden 'met gejubel'. We komen met 'lof'liederen. We gaan naar binnen 'met dankzegging en met lofprijs.' We 'danken' Hem en 'prijzen Zijn naam.'
Voel je het al? Verkwikking, blijdschap, uitbundigheid, zelfs extase?
Zie je de gezichten voor je: ogen wijd open, opgetrokken wenkbrauwen, glimlachend, schaterlachend – bezweet op een warme dag in Jeruzalem?
Het is heilige hilariteit, Majesteit waardig. Psalm 100 is een dialoog. De aanbiddingleiders en de aanbidders zijn in gesprek. Deze aanbidding is actief en dynamisch. In tegenstelling tot in veel van onze kerken, zijn hier geen passieve toeschouwers.
De priesters bij de tempelpoorten roepen de mensen op:
"Juicht de Here, gij ganse aarde, dient de Here met vreugde; komt voor zijn aangezicht met gejubel." (verzen 1-2).
De menigte antwoordt met een belijdenis:
"Erkent, dat de Here God is; Hij heeft ons gemaakt, en Hem behoren wij toe, zijn volk, de schapen die Hij weidt." (vers 3).
Opnieuw roepen de priesters:
"Gaat met een loflied zijn poorten binnen, zijn voorhoven met lofgezang, looft Hem, prijst zijn naam." (vers 4).
Het volk antwoord:
"Want de Here is goed, zijn goedertierenheid is tot in eeuwigheid, en zijn trouw tot in verre geslachten."(vers 5).
Zie je dat de daad van aanbidding, het "hoe?" gebaseerd is op openbaring, het "waarom?" Wij, en de hele aarde met ons, aanbidden met zoveel vreugde (verzen 1 en 2) omdat Jahweh ("de Heer") God is (dit impliceert dat alle andere goden geen goden zijn, vers 3). Hij is onze Schepper; "Hij heeft ons gemaakt." We zijn niet onafhankelijk en ook niet autonoom. Hij is onze Eigenaar; "Hem behoren wij toe."
Daarnaast is Hij ook onze Verlosser, Hij roept ons op om zijn volk des verbonds te zijn: "zijn volk, de schapen die Hij weidt." (In de oude wereld werden koningen vaak symbolisch afgebeeld als herders, zie Psalm 23.)
Opnieuw, het "hoe?":
we gaan de poorten binnen, danken Hem en prijzen Zijn naam (vers 4)
vanwege het "waarom?":
"Want de Here (Jahweh) is goed (standvastig in zijn karakter en in zijn oordeel), zijn goedertierenheid (verbond) is tot in eeuwigheid, en zijn trouw (betrouwbaarheid) tot in verre geslachten." (vers 5)
Voldoet onze aanbidding aan deze Bijbelse maatstaven? Wanneer we aanbidding leiden, verwachten we dan dat er dingen gebeuren? Zijn we deel van een 'gebeurtenis'? Communiceren we met de aanbidders die we voorgaan; is onze aanbidding een dialoog?
Is blijdschap, die tot uiting komt in een lied, een teken van ons binnengaan in Gods tegenwoordigheid? Nemen we onze mensen daar mee naartoe? Is deze blijdschap emotie, of is het geworteld in onze Schepper, Koning – met zijn eigenschappen van goedheid, eeuwigdurende liefde en trouw tot in verre geslachten?
Houd je niet in. Aanbidding kost ons alles, en dat is precies waarvoor we zijn gemaakt. Onze voorouders wisten dit (de Westminster Catechese): "Het belangrijkste doel van de mens(heid) is God verheerlijken en voor eeuwig van Hem genieten". Doen we dat?
© Copyright 2002 Vineyard Music Uit: 'The Communicator's Commentary: Psalms 73-150'. Nederlandse vertaling: Jane Hempenius E-Contact is een gratis maandelijkse uitgave van Vineyard Music Benelux. Ga voor meer Nederlandstalige artikelen naar de website van Vineyard Music (Benelux). Of stuur een e-mail naar info@vineyardmusic.nl.
We komen niet simpelweg om te aanbidden of om de aanbidding bij te wonen. Aanbidding is iets dat we doen. Deze oproep om te aanbidden is een oproep om tot actie over te gaan: "juicht" (een triomf- of een strijdkreet), "aanbidt" (letterlijk, "dient," als een slaaf), "komt," "betreedt," "dankt," "prijst."
Wanneer we deze dingen doen, gooien we ons er helemaal in. Het is erg moeilijk om te juichen zonder je hele lichaam te gebruiken. We doen onze monden open. We vullen onze longen. We laten los.
Opnieuw, wanneer we Jahweh's poorten met dankzegging en zijn voorhoven met lofprijs binnengaan zijn we in beweging. We gaan ergens naar toe – de tempel in om de Koning te ontmoeten.
Deze aanbidding, of dienst, is gezamenlijk, intens, luid, onstuimig, energiek, bevrijdend. Het is onze Grote God waardig.
Deze aanbidding heeft een toon. We juichen 'vol vreugde'. We aanbidden 'met gejubel'. We komen met 'lof'liederen. We gaan naar binnen 'met dankzegging en met lofprijs.' We 'danken' Hem en 'prijzen Zijn naam.'
Voel je het al? Verkwikking, blijdschap, uitbundigheid, zelfs extase?
Zie je de gezichten voor je: ogen wijd open, opgetrokken wenkbrauwen, glimlachend, schaterlachend – bezweet op een warme dag in Jeruzalem?
Het is heilige hilariteit, Majesteit waardig. Psalm 100 is een dialoog. De aanbiddingleiders en de aanbidders zijn in gesprek. Deze aanbidding is actief en dynamisch. In tegenstelling tot in veel van onze kerken, zijn hier geen passieve toeschouwers.
De priesters bij de tempelpoorten roepen de mensen op:
"Juicht de Here, gij ganse aarde, dient de Here met vreugde; komt voor zijn aangezicht met gejubel." (verzen 1-2).
De menigte antwoordt met een belijdenis:
"Erkent, dat de Here God is; Hij heeft ons gemaakt, en Hem behoren wij toe, zijn volk, de schapen die Hij weidt." (vers 3).
Opnieuw roepen de priesters:
"Gaat met een loflied zijn poorten binnen, zijn voorhoven met lofgezang, looft Hem, prijst zijn naam." (vers 4).
Het volk antwoord:
"Want de Here is goed, zijn goedertierenheid is tot in eeuwigheid, en zijn trouw tot in verre geslachten."(vers 5).
Zie je dat de daad van aanbidding, het "hoe?" gebaseerd is op openbaring, het "waarom?" Wij, en de hele aarde met ons, aanbidden met zoveel vreugde (verzen 1 en 2) omdat Jahweh ("de Heer") God is (dit impliceert dat alle andere goden geen goden zijn, vers 3). Hij is onze Schepper; "Hij heeft ons gemaakt." We zijn niet onafhankelijk en ook niet autonoom. Hij is onze Eigenaar; "Hem behoren wij toe."
Daarnaast is Hij ook onze Verlosser, Hij roept ons op om zijn volk des verbonds te zijn: "zijn volk, de schapen die Hij weidt." (In de oude wereld werden koningen vaak symbolisch afgebeeld als herders, zie Psalm 23.)
Opnieuw, het "hoe?":
we gaan de poorten binnen, danken Hem en prijzen Zijn naam (vers 4)
vanwege het "waarom?":
"Want de Here (Jahweh) is goed (standvastig in zijn karakter en in zijn oordeel), zijn goedertierenheid (verbond) is tot in eeuwigheid, en zijn trouw (betrouwbaarheid) tot in verre geslachten." (vers 5)
Voldoet onze aanbidding aan deze Bijbelse maatstaven? Wanneer we aanbidding leiden, verwachten we dan dat er dingen gebeuren? Zijn we deel van een 'gebeurtenis'? Communiceren we met de aanbidders die we voorgaan; is onze aanbidding een dialoog?
Is blijdschap, die tot uiting komt in een lied, een teken van ons binnengaan in Gods tegenwoordigheid? Nemen we onze mensen daar mee naartoe? Is deze blijdschap emotie, of is het geworteld in onze Schepper, Koning – met zijn eigenschappen van goedheid, eeuwigdurende liefde en trouw tot in verre geslachten?
Houd je niet in. Aanbidding kost ons alles, en dat is precies waarvoor we zijn gemaakt. Onze voorouders wisten dit (de Westminster Catechese): "Het belangrijkste doel van de mens(heid) is God verheerlijken en voor eeuwig van Hem genieten". Doen we dat?
© Copyright 2002 Vineyard Music Uit: 'The Communicator's Commentary: Psalms 73-150'. Nederlandse vertaling: Jane Hempenius E-Contact is een gratis maandelijkse uitgave van Vineyard Music Benelux. Ga voor meer Nederlandstalige artikelen naar de website van Vineyard Music (Benelux). Of stuur een e-mail naar info@vineyardmusic.nl.