Hoe beïnvloedt ons besef van Jezus' offer voor ons aan het kruis de manier waarop wij leiding geven, zowel als aanbiddingleiders als creatieve leiders?

De realiteit van Jezus' dood doet wat met me.

In de eerste plaats raakt het me gewoon en denk ik – ja! Ik heb de juiste religie gevonden! Ik doe wat goed is! De dood van Jezus is voor mij het ultieme symbool van rechtvaardigheid en genade. Ik ben een zondaar. En ik heb Gods verlossing nodig! En de enige reden waarom ik die krijg, is Gods verrassende en onverwachte vrijgevigheid aan mijn adres door Zijn onverwachte vriendelijkheid!

Mijn eerste reactie is dan ook: "Ja! Wow! Ik kan het niet geloven! U bedoelt dat ik vergeven word en rein en betrokken word bij wat God aan het doen is? Ik? Weet U dat zeker? Dat is fantastisch nieuws... weet U het absoluut zeker?! Echt?! U wilt mij?... Absoluut zeker? Tjonge!

Elke keer dat ik er echt voor ga zitten om over het kruis na te denken, volgt die adembenemende verbazing, die naadloos aansluit bij het daaropvolgende verlangen om betrokken te raken. Wat die goede en vriendelijke God ook wil doen, ik wil graag helpen en me 'erin storten' als iemand dat toe zou laten.

Ik wil erbij zijn (ik kan me nog altijd een apart soort intense frustratie herinneren in het eerste jaar nadat ik deze waarheid voor het eerst besefte – toen ik nog nergens 'officieel' kon helpen). Ik denk dat het kruis een heel belangrijke motivatie voor mij is om God te dienen en Hem te blijven dienen. Niet in de eerste plaats omdat ik Hem iets schuldig zou zijn of uit een gevoel van dankbaarheid – ook al zijn dat in en op zichzelf geen slechte redenen. Maar eerder omdat dit nieuws, deze waarheid, het beste is wat ik ooit gehoord heb. En de persoon daarachter, God, is de beste persoon die ik ooit ontmoet heb. Ik wil gewoon graag dicht bij Hem zijn en dicht bij wat Hij aan het doen is.

Jezus stierf, zodat een kerel zoals ik onderdeel van Zijn familie kon worden. Door Hem ben (en voel) ik me rein, en goed, en veilig, en gelukkig en gegrondvest. Waarom zou ik Hem niet willen aanbidden? Waarom zou ik anderen niet willen helpen hetzelfde te doen? Dit historische feit houdt me gaande. Het helpt me om door te zetten en vol te houden. De bijbel noemt dit 'bekering'.

Maar er is nog iets anders in het kruis waarvan ik denk dat ik zou willen dat het de manier waarop ik anderen help/dien/leid beïnvloedt. Jezus zegt niet alleen: "Kijk naar wat Ik voor jou gedaan heb, het leven dat Ik leefde en de dood die Ik stierf voor jou. Geniet ervan! Ik heb het voor jou gedaan. Neem en eet." Hij zegt dit echt!

Maar Hij zegt mij ook: "Zie je de manier waarop ik geleefd heb en gestorven ben? Kun je zien hoe ik dat gedaan heb? Dit is nou wat het betekent om mens te zijn. Zo ziet goed leven eruit. Dus ga en leef ook zo. Ga en dien ook zo. Ga en help ook zo, heb ook zo lief en onderwijs ook zo. Volg Mij, Brenton." En hier wordt het pas moeilijk!

Gisteravond nog dacht ik er over na hoe Jezus leefde – hoe niet alleen zijn dood een opoffering was, maar dat Zijn leven dat net zo goed was. Zijn dood was een beeld van Zijn hele leven. Hij kwam om te dienen, niet om gediend te worden.

Hij bad dit soort gebeden: "Maar wat U wilt zal gebeuren en niet wat ik wil." (Lukas 22:43, Het Boek)

Hij heeft ons laten zien wat het betekent om je leven voor God te verliezen, om Zijn plannen voor je leven vóór je eigen plannen te laten komen, om anderen vóór te laten gaan, om vol te houden zelfs wanneer degenen van wie je houdt het opgegeven hebben.

Ik dacht, "Oh, ik hou van Jezus. Maar wil ik Hem wel echt volgen? Wil ik doen wat Hij doet en zo'n onzelfzuchtig leven leiden? Hoe moet het dan met de dingen die ik wil doen! Er wordt wel veel van me gevraagd!" En het is ook alleen maar mogelijk door Zijn Heilige Geest. Maar als we Hem ons leven op die manier laten leiden, zullen wij anderen liefdevol, vreugdevol, met geduld en vriendelijkheid en zachtmoedigheid en zelfbeheersing en kalmte kunnen leiden.

Zoals Paulus zegt in zijn brief aan de Galaten: "Wie bij Jezus Christus hoort, heeft met zijn oude natuur en begeerten afgerekend; die zijn aan het kruis geslagen." (Galaten 5:24) En wat is het resultaat? We worden aardige mensen! We worden getuigen! Dit is de invloed die het kruis moet hebben op onze manier van leiding geven. Hoe je het ook went of keert, als leiders God aanbidden heeft dat iets heel publiekelijks.

Onze belangrijkste boodschap is niet de liederen die we zingen, maar de mensen die we zijn.

"Wij leven zo dat niemand door onze houding van de Here wordt afgehouden. Zo kan van ons werk geen kwaad gesproken worden. Bij alles wat wij doen, willen wij laten blijken dat wij echte dienaren van God zijn. Wij verdragen geduldig allerlei pijn en moeite terwille van de Here. Wij zijn geslagen, gevangen gezet en uitgejouwd; wij hebben gezwoegd, hele nachten hebben wij slapeloos doorgebracht en wij moesten het vaak zonder eten doen. Wat wij over onszelf zeggen, hebben wij waargemaakt door ons zuivere leven, ons begrip van het goede nieuws en ons geduld. We zijn vriendelijk, vol oprechte liefde en vol van de Heilige Geest geweest. Onze woorden zijn een getuigenis van de waarheid en God heeft ons daarvoor kracht gegeven. De rechtvaardigheid was ons wapen, zowel in de aanval als in de verdediging. Wij blijven de Here trouw, of anderen ons nu minachten of hoogachten, of ze ons nu prijzen of bekritiseren. Wij zijn eerlijk, al noemt men ons leugenaars. De wereld negeert ons, maar God kent ons. Wij leven op de rand van de dood en toch zijn wij springlevend! Wij worden geslagen, maar niet gedood. Ons hart doet pijn, maar de Here geeft ons blijdschap. Wij zijn arm, maar geven anderen veel geestelijke rijkdom. Wij hebben niets, maar genieten van alles." (2 Cor. 6:3-10 Het Boek)

Ik ben nog niet geslagen, gevangen gezet of uitgejouwd omdat ik aanbidding leid of een creatieve groep leid – alhoewel ik me momenten kan herinneren dat de geluidsjongens dat graag gedaan zouden hebben! Maar het principe blijft gelijk. Mensen kijken naar ons – ze luisteren niet alleen. Dit zijn de antwoorden die me moed geven.

Aan het eind van een jaar zoals dit, ziek in bed (ik heb op het moment de ziekte van Pfeiffer), zijn het niet in de eerste plaats de ongelofelijke ervaringen met en manifestaties van God die me bijblijven – ook al waren die momenten geweldig.

Wat me het meeste bijblijft, zijn de mensen. De relaties die ik met anderen had. Hoe ik omging met de jongens die de video bedienden of achter de geluidstafel stonden, of de mensen in de band. Hoe mijn woorden waren als ik niet aan het zingen was. Hoe mijn hart was als ik niet aan het aanbidden was.

Wat voor mij overblijft, is de waarheid dat wanneer ik beter in staat ben om mijn agenda voor mijn leven te laten voor wat het is, ik me meer bewust ben van God en de mensen om me heen. Hoe beter ik het kruis kan omhelzen, mijn leven kan verliezen en alle plannen die ik heb los kan laten, hoe beter ik in staat ben Jezus te volgen en zijn onzelfzuchtige leven te leven. En er blijft nog veel te leren over.

© Copyright 2002 Vineyard Music
 
Oorspronkelijke titel: The Wonder of the Cross Nederlandse vertaling: Arienne Lammers E-Contact is een gratis maandelijkse uitgave van Vineyard Music Benelux. Ga voor meer Nederlandstalige artikelen naar de website van Vineyard Music (Benelux). Of stuur een e-mail naar info@vineyardmusic.nl.