Toen ik een teenager was (heel lang geleden) was er één zondag die ik nooit zal vergeten. De muziekleider deed iets dat hij nog nooit eerder gedaan had. Ons koor kwam op de gebruikelijke wijze binnen… de organist speelde de prelude… en de mensen begonnen te zitten na de gebruikelijke wederzijdse begroetingen. Toen de zaal stil werd begon het koor opeens de eenvoudige melodie van een nieuw lied te zingen: Ik hou van U. "Mooi nummer, dacht ik (al jong had ik mijzelf als kerkmuziek 'expert' benoemd en ik zou geen roep om aanbidding negeren zonder er een mening over klaar te hebben). Toen ze klaar waren met het refrein draaide de aanbiddingsleider (toen heette hij nog koordirigent) zich om en zei: "Laten we dit allemaal samen zingen. "Wat?dacht ik, "Dit lied staat niet eens in de gezangenbundel! Het stond in geen van de oude gospelbundels! Het was niet eens in de aankondigingen genoemd. Laat het koor zingen! Ik lees de aankondigingen wel.
 
Maar toen, terwijl hij en het koor ons leidde begonnen de mensen te zingen… één voor één begonnen alle leden te zingen. Uiteindelijk stopte de piano en het orgel en hoorde je alleen de stemmen. Het was prachtig. Zelf mijn jonge en arrogante ik begon te zingen, en mijn ziel werd stiller en stiller in de tegenwoordigheid van de Heer zoals nog nooit tevoren. Terwijl het lied eindigde ervoer ik mijn eerste 'heilige stilte' van mijn leven… daar binnen de muren van mijn kleine, pretentieloze kerkje.
Het zingen van Ik hou van U werd een vaste opening in onze samenkomsten maar het was nooit saai. Op een bijzondere wijze wist de Heilige Geest door dat eenvoudige nummer onze harten voor te bereiden. Week in week uit. Soms gebruikte we een ander nummer om te beginnen, maar Ik hou van U bleef het uitgangspunt. Die tijd bracht onze kerk een van de meest bijzondere geestelijke ervaringen en een seizoen van groei.
 
Onze muziekleider deed iets eenvoudigs, maar het was iets enorms in het leven van deze aanbidder. In een oogwenk veranderde de muziek in onze samenkomsten van 'zingen' in 'aanbidden'. Iets in me begreep dat terwijl we het nummer zongen. Opeens had datgene dat ik aan het zingen was een betekenis. Het was niet zo dat gezangen geen betekenis hadden gehad, ik ben gek op gezangen en had altijd wel een speciaal gezang dat ik wilde zingen. Maar omdat zijn methode veranderde… ander lied, andere stijl, andere aanpak… merkte ik dat ik luisterde naar ieder woord dat ik zong. Schep vreugde Heer, in wat U hoort! Ja, echt waar… Hij luistert. Dit is echt voor Hem.