God heeft ervoor gekozen om, waar het gaat over het vrijzetten van zijn redding en kracht op deze aarde, te werken door het gezamenlijke gebed van de kerk. Toen Zijn discipelen Hem vragen stelden over gebed was het eerste dat Jezus naar voren bracht het belang van het uitroepen van de woorden 'Abba Vader'. Het ging over de openbaarwording van Zijn wil voor ons mensen hier op aarde (Mat. 6:9- 10).

Bij een andere gelegenheid vergelijkt Jezus de vraag van een kind om eten met het gebed van een gelovige voor het ontvangen van de Heilige Geest. Jezus benadrukte de prioriteit van gebed met het volgende, "hoeveel te meer zal je hemelse Vader de Heilige Geest geven aan wie Hem daarom vragen?" (Luc. 11:13)

De apostel Jakobus vergelijkt op een soortgelijke manier het verband tussen gebed en het vrijkomen van Gods zegen. Hij berispte een gemeente met geestelijk verarmde gelovigen met de woorden: "Maar de enige reden dat u niet hebt wat u wilt, is omdat U God er niet om vraagt" (Jakobus 4:2; kijk ook eens naar 2 Chron. 7:14).

Slechte modellen
Maar toch, sommige van ons hadden liever gezien dat God een ander instrument in plaats van gebed had gekozen als sleutel tot het ontvangen van de Heilige Geest. Voor te veel christenen is gebed een soort laatste daad; we staan klaar voor bijna elke opdracht van God, zolang het niet over 'gebed' gaat. Vraag een doorsnee gelovige wat zijn ervaring is met gezamenlijke voorbede- momenten en hij zal je vertellen over slecht bezochte doordeweekse bijeenkomsten. Bijeenkomsten waarin van alles gebeurt, zendingsverslagen, bijbelstudies, gezelligheid, behalve gebed. Zeker niet het soort bijeenkomst waar men kostbare tijd en energie aan wil besteden.

De taak van iedere gelovige
De lijst van voorbidders in de Bijbel lijkt op een Bijbelse heldenlijst: Abraham (Gen. 18), Isaac (Gen. 25), Jacob (Gen. 32), Mozes (Ex. 32), Samuel (1 Sam. 12), David (2 Sam. 24), Elia (1 Kon. 18), Jesaja (2 Kon. 19), Jeremia (Jer. 42), Daniel (Dan. 9, 10), de eerste apostels (Hand. 1, 4) en Paulus (Ef. 1).

Jezus zelf is meester onder de voorbidders, zowel toen Hij nog op aarde rondliep (Joh. 17) als nu: Zijn voortdurende voorbede vanaf de troon in de hemel (Heb. 7:25).

Deze lijst bekijkend bestaat de kans dat je een onjuiste conclusie trekt. Namelijk dat alleen leiders geroepen zijn om voorbede te doen. Ik zal de laatste zijn die de hoge prioriteit die gebed in het leven van een leider moet hebben zal tegenspreken. Maar het is ook duidelijk dat de priesterlijke rol van voorbede bedoeld is voor het hele lichaam van Christus. Toen Paulus schreef "bidt voortdurend," had hij het tegen alle christenen in Thessalonica, niet alleen tegen de leiders.

De kerk heeft de toegevoegde waarde van gezamenlijk geloof, visie en kracht nodig. Dat is een van de redenen waarom de Eerste Gemeente regelmatig bij elkaar kwam om te bidden (Hand. 2:42; 4:24-26; 13:3; 21:5).

Essentiele ingredienten
Hoe bidden we wanneer we bij elkaar komen? In Lucas 11 geeft Jezus de discipelen een overzicht van belangrijke zaken rond gebed (11:2-4), daarna vertelt Hij hen een verhaal om het hart van gebed te illustreren: "Stel je hebt een vriend die midden in de nacht naar je toekomt en zegt, "Vriend, leen mij drie broden want er is iemand bij ons aangekomen. Hij heeft een hele reis achter de rug. En nu heb ik niets voor hem te eten." Jij bent binnen en roept, "Laat me nou toch slapen. De deur is op slot en we liggen allemaal in bed! Ik kom er niet uit om je te helpen." Ik verzeker je, als hij aandringt, zul je toch opstaan om hem te geven wat hij nodig heeft, niet omdat hij je vriend is, maar omdat hij de moed heeft gehad om te blijven aandringen. Zo gaat het ook bij het bidden. "Ik zeg je: vraag en je zult ontvangen; zoek en je zult vinden; Klop en de deuren zullen voor je opengaan. Want ieder die bidt, ontvangt. Wie zoekt, vindt. En voor wie klopt, gaat de deur open" (Luc. 11:5-10).

Deze illustratie bevat minstens drie essentiele ingredienten voor effectieve voorbede:
1. Heilige wanhopigheid
Noem het vurigheid, dat is ook goed, maar ik geef de voorkeur aan heilige wanhopigheid; elk oprecht gebed is hieruit ontstaan. Is het je opgevallen dat de man die aan zijn buurman's deur kwam kloppen gemotiveerd werd door de noodzaak om gastvrijheid te bieden aan een vriend die op bezoek kwam, waarvoor hij niets te eten had. Deze samenloop van omstandigheden dreef de beschaamde gastheer om op dit tijdstip om hulp te vragen. Heilige wanhopigheid overtuigt ons om voorbede te doen voor een ander wanneer we realiseren dat we zelf niets kunnen doen aan zijn of haar probleem.
2. Volharding
Toen de man in het verhaal zijn buurman om brood ging vragen, werd hij in de eerste instantie afgewezen. Onverschrokken weigerde hij om weg te gaan voordat zijn vraag was ingewilligd. De tijd die verstreek, zijn schaamte, het late tijdstip en de onwelwillendheid van zijn buurman, niets kon hem eraf brengen. Ik heb mij vaak afgevraagd, waarom was hij zo vasthoudend? Het enige antwoord dat lijkt te passen is dat hij nergens anders had om naar toe te gaan. Bovendien wist hij dat zijn buurman brood over had. Dezelfde factoren zorgen ervoor dat wij volharden in gebed. We weten dat God alles 'in huis heeft' om de nood van de wereld tegemoet te komen, en we hebben nergens anders om naar toe te gaan, we zien geen andere uitweg. We moeten komen tot een overtuiging, net als Petrus, "Naar wie moeten wij toegaan, Here? U bent de enige Die ons over het eeuwige leven kan vertellen" (Joh. 6:68).
3. Liefdevol vertrouwen
Jezus hield ervan om verhalen te vertellen die iets laten zien van het karakter van de Vader in de hemel. In dit verhaal geeft de buurman met het brood al mokkend toe aan de vraag van de gastheer, al is het alleen maar om de rust in huis te bewaren. Jezus zet de zelfzuchtige, maar uiteindelijk genadevolle reactie van de buurman tegenover de bereidheid en genade van zijn hemelse Vader. De motivatie van de Vader is altijd liefde en vrijgevigheid; niets op deze aarde kan zich met Hem vergelijken. In Lucas 18 stelt Jezus zijn volgelingen gerust: de Vader heeft de volle intentie om hun gebeden te beantwoorden. "Zal God zeker recht doen aan zijn kinderen die Hem er dag en nacht om smeken! Zal Hij hen laten wachten? Nee! Hij zal hen vlug antwoorden" (Luk. 18:7-8a).

Dit vertrouwen in het hart van de Vader ten opzichte van zijn kinderen is het onmisbare fundament van voorbede. Zonder dit fundament zijn onze gebeden slechts gefluit in het donker, niet het vrijmoedig naderen van de troon van genade met het vertrouwen dat we, wat is beloofd, ook zullen ontvangen.

Er zijn vele werkbare modellen voor voorbede in de kerk, maar ze moeten allen één doel hebben: het uitroepen, dag en nacht totdat de Heer recht verschaft.

© Copyright 2004 Vineyard Music Oorspronkelijke titel: No other way out Vertaling: Jane Hempenius
E-Contact is een gratis maandelijkse uitgave van Vineyard Music Benelux. Ga voor meer Nederlandstalige artikelen naar de website van Vineyard Music (Benelux). Of stuur een e-mail naar info@vineyardmusic.nl.