"Mans chief end is to enjoy God en serve him forever" The Westminster Confession
 
Er zijn wereldwijd veranderingen gaande in het Lichaam van Christus. Uitingen van aanbidding zijn aan verandering onderhevig, zowel in oudere kerken als in de nieuwe vormen die voorkomen in nieuwe(re) kerken.

Tijdens de vernieuwingsbeweging van 1994-1996 werd er in de kerken veel gelachen. De term 'celebration (viering)' is een populaire uitdrukking geworden. In een aantal gemeentestructuren wordt van deze term gebruik gemaakt waar men doelt op de samenkomst van een aantal (kleinere) groepen.

De 'gemeentegroei' afdelingen van theologische seminaries en universiteiten hebben uitgelegd hoe een 'viering' het beeld van de kerk naar buiten toe kan versterken. Langs deze weg kan er nog veel meer worden gezegd (lees bijvoorbeeld 'I believe in Church Growth' van Eddie Gibbs).

Een van de dingen die kenmerkend lijkt te zijn voor zulke grotere samenkomsten is de viering van de dans. Dansen is één van de fenomenen die men steeds vaker tegenkomt in de nieuwere kerken of in oudere kerken waar vernieuwing heeft plaatsgevonden. Terwijl zij die van nieuwe dingen houden dit verwelkomen, vinden anderen dit verschrikkelijk. Sommige traditionele, conservatieve Evangelische en klassieke Pinkstergelovigen vragen zich af of dit wel Bijbels acceptabel is. Is dit niet een andere uiting van de 'wereld' die onze kerken binnendringt? Waar zal het eindigen?

Een eenvoudig antwoord is dat het allemaal zal eindigen bij de wederkomst van Christus. Maar eenvoudige antwoorden vragen om iets meer uitleg en in dit artikel zal ik dieper ingaan op het beantwoorden van deze vraag.

Het is belangrijk om datgene wat we doen binnen de kerk te bestuderen in het licht van Bijbels onderwijs en kerkgeschiedenis. Hoewel we in het bijzonder praten over dans is het eigenlijke onderwerp het bredere bijbelse concept van de viering (celebration).

'De viering' is een concept dat meer omvat: een houding ten opzichte van het leven, vreugde, muziek, gemeenschap, eigenlijk een houding ten opzichte van God zelf. Dus daar zullen we beginnen, bij God zelf. God is de grootste feestvierder

De manier waarop mensen God zien bepaald de manier waarop ze alles zien.
Een negatief beeld van God veroorzaakt een negatieve houding ten opzichte van het leven.
Een positief beeld van God brengt een positieve houding ten opzichte van het leven voort.

Degene die 'theologie' of 'goede leer' verwerpen tonen hun eigen ondoenlijkheid. Goede leer brengt een gezonde levensstijl voort. Slechte leer het tegenovergestelde. Zij die negatief reageren bij het zien van dans of het horen van gelach in de kerk hebben een onjuist of onvolledig begrip van God. Zij kunnen niet genieten van dit soort dingen omdat ze niet echt geloven dat God van deze dingen zou kunnen genieten.

Bij onze bekering zou een radicale verandering van ons beeld van God moeten plaatsvinden, omdat feestvieren een belangrijk onderdeel is van redding. Jammer genoeg blijven veel standpunten en denkwijzen die bij onze bekering zouden moeten zijn veranderd, nog gewoon bestaan in onze kerken.

We moeten daar beginnen waar we de enige God van de Bijbel, de levende God, ruimte geven om zichzelf opnieuw te vestigen in onze harten en gedachten.