Ik wil het over Jozef hebben. Welke Jozef? Jozef, die de apostelen de bijnaam Barnabas gaven. Barnabas Zijn naam betekent 'zoon der vertroosting' ofwel 'bemoediger'. Een mooie bijnaam. Barnabas was een bemoediger bij uitstek en daarom noemden de apostelen hem zo. Een behoorlijk compliment, lijkt me. Als hij ergens binnenkwam zeiden de mensen niet: 'Daar heb je Jozef', maar: 'Daar komt Barny'. En zij zeiden niet: 'Vandaag liever niet, ga mijn deur maar voorbij'. Integendeel.

Bemoediging en ontmoediging
De definitie van 'bemoediging' is eigenlijk heel simpel: iemand moed geven, net zo als 'ontmoediging' betekent: iemand moed afpakken.

Wanneer de tien verspieders, als de Israeliers op het punt staan het beloofde land binnen te trekken, het volk afraden om het te doen, staat er letterlijk: 'Onze broeders hebben ons het hart doen smelten ...' (Deuteronomium 1:28b). Ontmoediging is dan 'ontharten', het hart eruit nemen; het wordt maar liefst acht keer in deze betekenis gebruikt in relatie tot het - niet - binnengaan van het beloofde land.

Veertig jaar later, wanneer het volk een herkansing krijgt, en Jozua op het punt staat het volk het beloofde land binnen te leiden, zegt God tegen Mozes dat hij Jozua moet bemoedigen. Mozes weet uit ervaring hoe gemakkelijk je ontmoedigd kunt raken, als het gaat om het uitvoeren van de opdracht van God om het beloofde land binnen te gaan. Zoals ontmoediging neerkomt op het ontnemen van moed, het uitschakelen van het hart, komt bemoediging neer op het verlenen van moed, het inschakelen van het hart. Wat een mogelijkheden, zowel in het positieve als in het negatieve! Laat je daarom wegtrekken van het negatieve en laat je betrekken in het positieve.

Waar wij als christenen bij elkaar komen, is het een van onze eerste taken om elkaar te bemoedigen, om elkaar namens de Heer moed in te spreken, reele moed die ons helpt om met ons hele hart de wil van God te doen en zijn plannen uit te voeren.

Terug naar Barnabas
Laten wij eens kijken wat de kenmerken zijn van iemand die anderen zo bemoedigt, dat hij er zijn bijnaam aan te danken heeft.
1. Barnabas is iemand die weggeeft
'En Jozef, die van de apostelen de bijnaam Barnabas gekregen had - wat betekent: zoon der vertroosting -, een Leviet, uit Cyprus afkomstig, die eigenaar was van een akker, verkocht die en bracht het geld en legde het aan de voeten van de apostelen' (Handelingen 4:36-37).

Barnabas geeft wat hij heeft aan anderen, niet om smaakmakende projecten van de grond te tillen, maar om zo direct mogelijk mensen te helpen. In de eerste gemeente zijn veel mensen die het niet breed hebben; Barnabas investeert zijn bezit in hen. Dit is typisch voor iemand die een bemoediger is: hij is niet in staat om voor zich zelf te houden wat hij heeft. Hij is dan ook de juiste man om later, na de waarschuwing van Agabus dat er een hongersnood komt in Judea, samen met Paulus, te zorgen voor het transport van de collecte van de discipelen in Antiochie naar de oudsten in Jeruzalem (Handelingen 11:30).

Bemoediging is niet bedoeld om in te vriezen, maar om vers te investeren. Soms ontvang ik zulke mooie ideeen, dat ik de neiging heb om ze te bewaren voor later. En natuurlijk is het soms nodig dat goede ideeen verder rijpen, voordat je ze weggeeft.