Mijn generatie staat bekend om haar weerstand tegen autoriteit. De cultuur van drugs, sex en rock 'n' roll uit de jaren 60 en 70 had alles te maken met het loskomen van de heersende autoriteit. Voor mijn leeftijdgenoten was hun recht op onafhankelijkheid en 'je eigen ding doen' heel belangrijk. Iemand die in staat is 'zichzelf te redden in het leven' geniet in onze cultuur veel respect.

Wanneer ik probeer een toegewijde kerkganger te zijn voel ik al deze invloeden aan mij trekken. Voeg aan dit alles de niet-conformerende, creatieve manier van denken en de rebellie in het hart van elke zoon en dochter van Adam toe en je hebt een potentieel probleem! Onafhankelijkheid en zelfbeschikking zijn belangrijke waarden voor de modernist en de postmodernist. Ik wil mijn eigen plannen maken en mijn eigen toekomst in handen hebben. Maar omdat ik slechts een deel van een geïntegreerde gemeenschap ben en ik verantwoording afleg aan de andere leden, kan ik niet alle regels maken en altijd mijn zin krijgen.

Ik geniet van de artistieke vrijheid waarmee ik mensen mag leiden en waarmee ik aanbidding mag leiden en mijn voorgangers geven mij graag voldoende ruimte. Maar het valt allemaal binnen de bredere context van het dienen van de gemeente. Ik ben deel van een lichaam van mensen. Ik ben verbonden aan Christus en Zijn lichaam. En hoewel ik vanuit mijn persoonlijkheid de neiging heb om me af te sluiten en op mezelf te zijn, voel ik mij door mijn verbondenheid met het grotere geheel 'gedwongen' hier niet aan toe te geven.

Wanneer we de waarde van zelfbeschikking vanuit de moderne tijd binnen het christendom importeren dan is het als olie op water – het wordt nooit een geheel. In de geest van een entrepreneur, zou ik elke gelegenheid grijpen om mijzelf en mijn muziek te promoten. Het doel zou zijn om zo'n groot mogelijk 'deel van de markt' voor mijzelf te veroveren. Maar is dat waar aanbidding over gaat? Niet volgens de Bijbel. Voorzover ik weet, gaat aanbidding over overgave – jezelf geven als een levend offer.

Het vreemde en meteen ook de grootste uitdaging aan aanbidding leiden is dat wij een muzikaal model uit onze eigen cultuur gebruiken, wat we volledig omkeren. In elk seculier concert is de gitaarspelende, bandleidende vocalist het middelpunt. Het gaat allemaal over de vaardigheid en de aantrekkingskracht van de performer. Die performer is daar om zichzelf te promoten, om zijn of haar bekwaamheid te laten zien en om mensen te imponeren.

Hoewel we bij het leiden van aanbidding misschien een populaire muziekvorm gebruiken, is het ons doel Jezus te verhogen. We komen om te roemen in Zijn daden, om Zijn persoonlijkheid bekend te maken en om ervoor te zorgen dat mensen intimiteit met Hem gaan ervaren.

In zijn boek "Music, The Brain, and Ecstasy" beschrijft Robert Jourdain de persoonlijkheidsprofielen van de grote componisten uit de geschiedenis. "Studies van de grote klassieke componisten tonen dezelfde soort persoonlijkheidsprofielen als die creatieve mensen in het algemeen hebben. Zij tonen een sterke onafhankelijkheid, daarbij neigend naar eenzaamheid en zij zijn in sociaal opzicht gereserveerd. Zij vermijden groepsactiviteiten en sluiten weinig hechte vriendschappen."

1 Sporen van deze artistieke kenmerken zijn ook te vinden bij Charles Wesley, de predikant en hymnenschrijver. "Wat moeten we denken van zijn paradoxale karaktereigenschappen – geduldig en toch impulsief; terugtrekkend en toch resoluut; fragiel en toch een vechter; controversieel, heetgebakerd en toch zachtaardig en voortvarend; anders dan anderen en toch intens menselijk; in zichzelf gekeerd en toch opwindend; een rigide conformist en toch een moedige pionier…"

2 Isaac Watts, de uitzonderlijke hymnenschrijver, "trok zich graag terug om te studeren. Hij was zo toegewijd aan zijn boeken dat hij in het eerste deel van zijn carriére nauwelijks naar buiten ging."