Ik droomde dat ik de opdracht had van God om op reis te gaan zonder aan het begin te weten waar naar toe. Ik ging naar de haven in Schoonhoven, waar ik woonde, en vroeg of er een schipper was met wie ik mee kon varen. Maar geen wilde me mee nemen...

Vervolgens droomde ik dat ik de stad in liep, ik wist nog steeds niet wat ik moest doen. Er was een soort braderie aan de gang en ik liep daar wat rond, in m'n  gedachten  biddend of God duidelijkheid wilde geven. Ik liep langs een paar donker gekleurde mensen, het leken asielzoekers uit Afrika. Ik hoorde ze praten over Handelingen 5, ze waren erg enthousiast, het waren blijkbaar christenen!
(toen ik wakker werd zocht ik de tekst op, later meer daarover).

Vervolgens droomde ik dat ik verder te voet ging richting Gorkum. Ik wist nu waar ik heen moest. Ik zou naar de begraafplaats gaan van mijn oudste zus, die 20 jaar geleden stierf na een bevalling.
(Dit is echt gebeurd en rond haar leven en sterven is veel gebeurd. Daar ga ik straks op in.)

Tot zover de droom.

Ik werd wakker en pakte mijn Bijbel om het hoofdstuk uit Handelingen te lezen, ik wist niet wat ik zou aantreffen. Ik bad of God me wilde onderwijzen.

Mijn aandacht viel op het gedeelte waar staat dat de apostelen veel wonderen verrichtten en dat alle zieken en gebondenen genazen. Wauw, wat een kracht van God was aanwezig. Had Jezus niet gezegd dat wij hetzelfde als Hij zouden doen en nog grotere dingen?

Vervolgens dacht ik na over de plek waar m'n zus begraven was zo'n 20 jaar geleden. Maar dat leek zo tegengesteld aan het verhaal uit Handelingen. Of misschien toch niet?  Ik zal er wat meer over vertellen.

Mijn oudste zus was actief onder kinderen uit de buurt, ze had een bijbelclub aan huis en diende met hart en ziel de Heer en de mensen/kinderen om haar heen. Vlak na de geboorte van haar vierde kind ging het mis. Na een week kreeg ze een inwendige bloeding en overleed in de ambulance. We waren geschokt en verdrietig, we hadden niet eens afscheid kunnen nemen. Ze was thuis opgebaard en ik ging er dagelijks heen. We hebben als familie veel gehuild bij de kist.

De begrafenis werd gepland en ik zat met een dilemma. Een paar maanden geleden had ik met mijn gospelband een evangelisatieconcert gepland in Gorkum en het bleek dat we de dag na de begrafenis zouden optreden op een grasveld grenzend aan de begraafplaats! Ik vroeg me af of we het niet zouden afzeggen en overlegde met mijn zwager. Hij gaf aan dat mijn zus gewild zou hebben dat het door zou gaan, zij was immers altijd bezig om mensen over Jezus te vertellen. We besloten dat we het door zouden laten gaan.
Het ging om een Youth for Christ actie en er was een tent met podium op het grasveld opgezet. Als band hadden net de laatste weken besloten dat we meer aanbidding in ons programma wilden gaan brengen. Ik voelde me erg dubbel.

We starten ons programma en na een paar nummers sprak ik de aanwezigen aan. Ik vertelde dat ik een dag van te voren naast de tent had gestaan om mijn zus te begraven. Toen kon ik niet verder door het huilen. Een vriend van mij die achter in de tent stond, strekte zijn armen naar boven als teken dat hij aan het bidden was. Ik moest denken aan Mozes die ook zo bad voor het volk en ik kreeg weer kracht om door te gaan. Ik gaf aan hoe belangrijk het is om Jezus nu aan te nemen in je leven, het kan immers zo te laat zijn, het leven is zo kwetsbaar. Ik smeekte de mensen om zich met God te verzoenen nu het nog kan. We zongen een aanbiddinglied met tranen in de ogen.

In de pauze mocht ik een meisje het evangelie uitleggen, ze was erg open er voor. Later hoorde ik dat er die avond een jongen naar de tent was gekomen. Hij was geen christen en had kort tevoren van de dokter gehoord dat hij kanker had en nog een paar maanden te leven zou hebben. Hij was naar de tent gekomen omdat hij wist dat er christenen waren en dat er misschien zoiets als genezing mogelijk zou zijn. Hij werd in zijn hart geraakt door mijn oproep om Jezus nu aan te nemen. In de pauze sprak hij met medewerkers en gaf zijn hart aan Jezus.

Tijdens de begrafenisdienst, hoorden we later, was er een vriend van mijn zus en zwager tot geloof gekomen die een verstokte atheïst was. Ik zag hem later op TV aan Henk Binnendijk vertellen wat er gebeurd was en hoe hij veranderd was.

Het was zo apart, dood en leven wisselden elkaar af.

Na mijn droom was ik aan het denken en bidden over de bijbeltekst uit Handelingen en dit verhaal. Weet je, misschien wil God wel duidelijk maken dat Hij boven dood en leven staat. Dat, zoals Romeinen dat zegt, niets ons zal scheiden van de liefde van Christus, ook de dood niet. Jezus zelf ging de weg naar het kruis om te sterven en op te staan. Hier denken we met Pasen aan. Zou het dan zo kunnen zijn dat Hij sterker is dan de dood en dat de dood het einde niet is? Dat Hij in dit leven genezing wil geven, maar ook voor ons, na dit leven de opstanding bij hemzelf in de hemel? En dat sterven waar Hij bij is toch Leven voort brengt?

Geloof is stereo, we moeten niet alleen één kant van de zaak bekijken anders krijgen we twee uitersten zoals "God geneest altijdof "Genezing was voor vroeger. Ik heb laten zien dat God niet altijd geneest. Het is nog geen jaar geleden dat mijn andere zus overleed aan kanker. Je kan het interview dat ik met haar hield, vlak voor het overlijden,  hier bekijken. Ze hield van de Heer, deelde uit en leidde anderen in aanbidding. Wat hebben we gebeden. Wat een gemis! Maar ook; wat een indrukwekkend getuigenis. Kijk zelf maar.

Vandaag belde een vriend om ons te vertellen dat er een vrouw die 6 jaar in de rolstoel zat, was genezen in onze vorige gemeente in Schoonhoven. Het gaf veel beroering in de plaatst. Ook 2 andere mensen in de Alblasserwaard zijn kortgeleden wonderlijk genezen. In een traditionele kerk in Stolwijk hebben veel genezingen plaats gevonden.
Ook ik heb er een aantal mogen meemaken op verschillende plekken. Zou het dan toch zo zijn dat God zijn genezing opnieuw aan het uitgieten is zoals in Handelingen 5?

Weet je, probeer als reactie nu niet een theologisch verhaal te geven waarom God nu wel zou moeten genezen of juist niet. Probeer even het mysterie van Gods liefde in dood en leven op je te laten inwerken...
Bidt vurig en volhardend voor hen die ziek zijn om genezing, maar ook om kracht en troost als het niet gebeurt. Sta naast de mensen die anderen verloren hebben terwijl ze zo hard gebeden hebben. Leg zieken de handen op en als je ziek bent, vraag de oudsten om je te zalven en om voor je te bidden.

Vragen rond genezing zullen er altijd blijven, maar de Bijbel spoort ons in ieder geval aan om Hem in alles aan te roepen, dus ook voor redding en genezing. Misschien moeten we ook maar als kinderen zijn; gewoon vragen zonder te veel te redeneren.

Durf jij stereo te leven? Wil God misschien jou wel gebruiken voor genezing, ziekenbezoek of troost bij sterven? Of allebei? Wat zegt de Heer tegen jou? Ga op weg met Hem!