Positie-denken

Zijn we besmet met het tweelingvirus van prestatie en kracht? Belangrijke vragen. Aanstootgevende vragen. Maar toch… herkennen we ons er misschien in? Heeft Christus echt de eerste plaats in het leiderschap van onze gemeente? Gevoelsmatig zeggen we ja, maar in werkelijkheid hebben wij het voor het zeggen. We hebben Christus' positie als Hoofd van de gemeente overgenomen. Geestelijke gaven bewijzen zichzelf en zullen een weg openen naar de harten van mensen. Maar waar een leider zonder zalving verlangt naar een leiderstaak, zijn zelfpromotie en manipulatie niet te voorkomen. Met het opstaan van de ene leider boven de andere, wordt de kerk afgesneden van het Hoofd van het Lichaam, Christus zelf. Gods weg is in volkomen tegenspraak met alles wat we zouden kiezen, plannen of verlangen. Zijn wij bereid om precies het tegenovergestelde te doen van alles wat we weten over kerk-zijn? Laten we niet zijn zoals Paulus' mensen in Korinthe. Zij ontdeden het kruis van zijn kracht, gaven voorkeur aan menselijke wijsheid boven Gods dwaasheid, aan menselijke kracht boven Gods zwakheid, en leden daardoor aan de gevolgen, namelijk: een verdeelde kerk. Paulus schrijft aan hen: Ieder van u heeft zijn leus: Ik ben van Paulus! En ik van Apollos! En ik van Kefas. En ik van Christus! Is Christus gedeeld? Is Paulus dan voor u gekruisigd? (1 Kor. 1:10-13). Deze woorden gelden ook vandaag! Werd Luther voor ons gekruisigd? Of Wesley, Calvijn, Bill Hybels of Benny Hinn? Werd iemand voor ons gekruisigd, behalve Jezus Christus? Waar is ons vertrouwen in de dwaasheid van het kruis, dat sterker is dan menselijke wijsheid en menselijke kracht – en sterker dan iedere poging om de kerk te beschadigen? God stond toe dat het gezag van Paulus werd ondergraven. Mensen zeiden: zijn spreken betekent niets (2 Kor. 10:10) en ze betwijfelden of hij wel een apostel was. Bovendien gaf God Paulus een doorn in het vlees, een boodschapper van satan, die hem kwelde (2 Kor. 12:7-10). Waarom? Omdat iedere kracht die niet tot ons komt via de weg van zwakheid, ons zal kapotmaken. Waarom doen wij dan zoveel moeite om ons gezag in stand te houden?

Nog een citaat van David Orton: ,,Satans plannen liggen nooit voor de hand, maar we hebben valse voorstellingen aanbeden – voorstellingen van succes, geestelijkheid en kracht. We importeren de laatste methoden en formules die succes garanderen. Als we ze van een afstand bekijken, lijken ze veelbelovend en doen ons watertanden. Maar net als in een luchtspiegeling verdwijnt de hoop op gemeentegroei of stadstransformatie zodra we verder gaan. Waarom? Omdat we hebben geweigerd de prijs te betalen van het onszelf vernederen, om onze kracht te laten verbreken.'' (David Orton: Slangen in de tempel).

Chip Ogden, een voorganger, schreef op internet: ,,Christenen vandaag worden aangemoedigd om meer kracht, meer zalving en meer gaven te zoeken. De Kerk is zo hongerig naar de tegenwoordigheid van de Heer. Ik heb duizenden naar voren zien stromen in de hoop frisse uitstorting of geestelijke kracht of zalving te ontvangen… Dag en nacht zocht ik naar de geestelijke kracht om mijn zonden te kunnen overwinnen, om een getuige te kunnen zijn en een krachtige bediening te hebben waarmee ik duizenden kon bereiken. Maar op een dag gaf de Heer me een openbaring van Christus in mij, en ik in Christus. Vanaf die dag realiseerde ik me dat ik compleet ben in Christus, gevuld met alles wat God heeft, met alles wat Hij is. Vanaf die dag zag ik dat het probleem niet is méér te krijgen van de Heer, maar in het Hem toestaan bij mij binnen te breken en me nederig te maken, zodat ik Hem niet langer hinder door mijn eigen dwaasheid, trots, natuurlijke wijsheid, vleselijke begeerten en een verdeeld hart. Ik moet minder worden, en Hij zal in gelijke mate groeien in mij. Ik zeg het nog eens: de meeste christenen zoeken ijverig, zelfs hebberig, de kracht van God, maar zij weerstaan alles wat hen zou vernederen of beproeven. Ze willen de kracht, maar weigeren de zwakheid. Maar let op: Iedere kracht die niet komt door de weg van zwakheid, zal mensen kapotmaken. Het vervuilt de geest en de trots doet zijn intrede…'' (www.watchman.net)

Bidden met andere christelijke leiders voelt goed, maar tegelijkertijd bedreigend. En toch: de dwaasheid van het kruis confronteert me ermee en ontneemt mij de controle. Gods kerk gedijt op zwakheid - op een gekruisigde Redder. Dat is de plaats waar leiders werkelijk één worden. De kracht ligt niet in een gezamenlijke paasdienst, maar in de paasboodschap die in ons werkelijkheid wordt en tegen die ander zegt: ,,Ik ben dood, wat kan ik van jou leren?''We kunnen àlles riskeren om dat in de praktijk te ontdekken. Het kruis vernietigt, maar alleen om nieuw leven te schenken!

Bron: Herstel; voor verdere info op het web ga naar: www.herstelteam.nl