Eenheid tussen kerken:
Het lijkt goed te gaan met de eenheid tussen kerken: leiders komen samen voor gebed en omarmen elkaar. Toch knaagt er iets. Samen bidden voelt weliswaar goed, maar samen een stadsbrede bediening vormen, is een ander verhaal. Dat doet inbreuk op mijn persoonlijke ruimte. En misschien zullen gemeenteleden mijn kerk verlaten voor een andere voorganger, of pikken ze vreemde ideeen op! Is het dan niet mijn taak als leider om daarin waakzaam en wijs te zijn…?

Tommy Tenney schrijft hierover: ,,Het probleem is maar zelden het probleem. Het probleem is altijd controle. De worsteling om controle te hebben, vernietigt iedere hoop op onderlinge eenheid.'' (Tommy Tenney: God's Dream Team). Misschien heeft hij vaker gelijk dan we beseffen:,,Het probleem is altijd controle.'' Onze angsten, onze bezorgdheid, onze toepassing van de bijbel, misschien zelfs onze boosheid – alles wat we opwerpen tegen het verder vorm geven van onderlinge eenheid is niet het echte probleem. Het probleem is altijd controle! Jezus bad: '…dat zij één zijn zoals Wij' (Joh. 17:11,23). Volgens Jezus moet onze onderlinge eenheid de volmaakte intimiteit van liefde en samenwerking reflecteren van God de Vader en God de Zoon. Maar ondanks Jezus' gebed om eenheid geven we er de voorkeur aan afstand tot elkaar te bewaren. We willen eenheid, maar niet té close. Immers, hoe vaak eindigt een roep om eenheid niet in de tirannie van een enkeling?

Luister naar wat Paulus schrijft in 1 Korinthiers 1:17- 2:5.:

Want Christus heeft mij gezonden om het evangelie te verkondigen, en dat niet met wijsheid van woorden, om niet het kruis van Christus tot een holle klank te maken. Want het woord des kruises is wel voor hen, die verloren gaan, een dwaasheid, maar voor ons, die behouden worden, is het een kracht Gods…. Immers, de Joden verlangen tekenen en de Grieken zoeken wijsheid, doch wij prediken een gekruisigde Christus, voor Joden een aanstoot, voor heidenen een dwaasheid. Wij prediken Christus, de kracht Gods en de wijsheid Gods. Want het dwaze van God is wijzer dan de mensen en het zwakke van God is sterker dan de mensen. Wat voor de wereld dwaas is, heeft God uitverkoren om de wijzen te beschamen, en wat voor de wereld zwak is, heeft God uitverkoren om wat sterk is te beschamen; en wat voor de wereld onaanzienlijk en veracht is, heeft God uitverkoren, dat, wat niets is, om aan hetgeen wel iets is, zijn kracht te ontnemen, opdat geen vlees zou roemen voor God. Want ik had niet besloten iets te weten onder u, dan Jezus Christus en die gekruisigd.

Waarom benadrukt Paulus de boodschap van het kruis als de kracht van God? Waarom wil hij niet preken over Jezus die triomferend is opgevaren naar de hemel, van waaruit Hij in heerlijkheid regeert? En wat heeft dat te maken met eenheid onder kerken, onder de christenen in onze stad? Omdat de apostel Paulus uit eigen ervaring wist dat mensen – zelfs de meest oprechte gelovigen – verslaafd zijn aan controle en daarom het kruis van Christus nodig hebben. Jezus Christus koos het kruis en dat kruis ontnam Hem alles, zelfs zijn relatie met de Vader in de hemel, toen Hij riep: ,,Mijn God, mijn God, waarom hebt Gij mij verlaten?'' (Matth. 27:46). En toch, juist toen niks meer zinnig leek, toen alle menselijke troeven uitgespeeld waren en alles verloren leek, toen werkte God met volle kracht. Hij verhoogde de gekruisigde Christus tot de hoogste plaats en maakte Hem Heer van u en mij. Omdat Jezus God was, erfde Hij rechtmatig goddelijke privileges, zoals gediend worden door de engelen, maar Hij gaf zijn rechten op – allemaal (Zie Filip. 2:5-11)

Dit is wat de apostel Paulus ook zelf had ervaren: Ofschoon ik voor mij wel reden zou hebben om ook op vlees vertrouwen te stellen. Indien een ander meent op vlees te kunnen vertrouwen, ik nog meer: besneden ten achtsten dage, uit het volk Israel, van de stam Benjamin, een Hebreeer uit de Hebreeen, naar de wet een Farizeeer, naar mijn ijver een vervolger van de gemeente, naar de gerechtigheid der wet onberispelijk. Maar alles wat mij winst was, heb ik om Christus' wil schade geacht. Voorzeker, ik acht zelfs alles schade, omdat de kennis van Christus Jezus, mijn Here, dat alles te boven gaat. Om zijnentwil heb ik dit alles prijsgegeven en houd het voor vuilnis, opdat ik Christus moge winnen, en in Hem moge blijken niet een eigen gerechtigheid, uit de wet, te bezitten, maar de gerechtigheid door het geloof in Christus, welke uit God is op de grond van het geloof. Dit alles om Hem te kennen en de kracht zijner opstanding en de gemeenschap aan zijn lijden, of ik, aan zijn dood gelijkvormig wordende, zou mogen komen tot de opstanding uit de doden (Filippenzen 3:4-11).

Het kruis van Christus vernietigde alles wat Paulus belangrijk achtte voor zijn geloof: horen bij het volk van God, besneden zijn – wij zouden zeggen: gedoopt zijn, in tongen spreken, ijverig zijn in goede daden. Nee! Paulus besefte: Zelfs de meest ijverige, wetsgetrouwe gelovige bereikt niks zonder het kruis. Geestelijke vooruitgang, groeiende invloed, gepassioneerd discipelschap, onvermoeibare inzet voor stadsverandering: het stelt niets voor, behalve dat het eigengerechtigheid verschaft. Jezus redde de wereld niet door te streven, maar door te sterven. Paulus had geen andere keus dan ingaan op Gods daad en ook zelf niets te worden.

David Orton, een Australier, schrijft in zijn boek 'Slangen in de tempel': ,,Een virus heeft het Lichaam van Christus geïnfecteerd. Het is het cocktailvirus van prestatie en kracht. We hebben het virus overgenomen uit de ons omringende cultuur. Het is de doelgeorienteerde, taakgerichte Westerse wereld, waarin we vanaf onze kindertijd worden geprogrammeerd om op het doel te richten, om daarmee beloning en goedkeuring te winnen. Het bereiken van doelen – vaker samenkomsten bezoeken, meer tienden geven, meer gemeenten stichten, meer genezingen, meer verkoop van producten, meer medewerkers en meer geld – bepalen daardoor ons gevoel van waarde en belangrijkheid. In de besmette kerk van vandaag worden al onze activiteiten beoordeeld op prestatie, en bepalen productiviteit en prestatie onze eigenwaarde als christen.''

'Doen'

Wij denken dat we niet kunnen zonder de krachtige instrumenten van stadstransformatie, geheiligde doctrines en charismatische gaven, maar Jezus redde de wereld niet door 'doen' maar door 'doodgaan', niet door 'streven' maar door 'sterven'. Wat hebben wij dan nog voor andere keus dan ook te sterven – ontdaan van al onze kracht, van iedere controle, wijsheid en kracht? Het kruis is agressief en ontneemt ons alles. Maarten Luther zei: ,,God geeft er de voorkeur aan te werken door lijden heen, heerlijkheid te tonen door het kruis, kracht in zwakheid en wijsheid in het dwaze. Maar er zijn 'vijanden van het kruis' (Fil. 3:18): mensen die het kruis haten, en die houden van werken en de roem daarvan. Zij noemen het goede van het kruis 'kwaad' en het kwade van een daad 'goed'. Maar God kan alleen worden gevonden in het lijden aan het kruis. Door het kruis worden werken onttroond en het oude, zondige ik, dat steunt op werken, wordt erdoor gekruisigd. Het is onmogelijk om niet opgeblazen te raken door je goede werken, totdat je weet dat je waardeloos bent en dat jouw werken niet de jouwe zijn, maar die van God.'' (citaat aangehaald in 'On Being a theologian of the Cross', Gerhard Forde). Als wat we doen niet wordt ontvangen in de schoot van onze zwakheid, dan zal het nooit geboorte geven aan het wonder van Gods kracht. Zonder het ervaren van gebrokenheid, produceert iedere nieuwe methode alleen maar meer afhankelijkheid van ons organisatietalent, onze communicatie en netwerk-vaardigheden, onze financiele middelen en onze muzikale creativiteit.

Positie-denken

Zijn we besmet met het tweelingvirus van prestatie en kracht? Belangrijke vragen. Aanstootgevende vragen. Maar toch… herkennen we ons er misschien in? Heeft Christus echt de eerste plaats in het leiderschap van onze gemeente? Gevoelsmatig zeggen we ja, maar in werkelijkheid hebben wij het voor het zeggen. We hebben Christus' positie als Hoofd van de gemeente overgenomen. Geestelijke gaven bewijzen zichzelf en zullen een weg openen naar de harten van mensen. Maar waar een leider zonder zalving verlangt naar een leiderstaak, zijn zelfpromotie en manipulatie niet te voorkomen. Met het opstaan van de ene leider boven de andere, wordt de kerk afgesneden van het Hoofd van het Lichaam, Christus zelf. Gods weg is in volkomen tegenspraak met alles wat we zouden kiezen, plannen of verlangen. Zijn wij bereid om precies het tegenovergestelde te doen van alles wat we weten over kerk-zijn? Laten we niet zijn zoals Paulus' mensen in Korinthe. Zij ontdeden het kruis van zijn kracht, gaven voorkeur aan menselijke wijsheid boven Gods dwaasheid, aan menselijke kracht boven Gods zwakheid, en leden daardoor aan de gevolgen, namelijk: een verdeelde kerk. Paulus schrijft aan hen: Ieder van u heeft zijn leus: Ik ben van Paulus! En ik van Apollos! En ik van Kefas. En ik van Christus! Is Christus gedeeld? Is Paulus dan voor u gekruisigd? (1 Kor. 1:10-13). Deze woorden gelden ook vandaag! Werd Luther voor ons gekruisigd? Of Wesley, Calvijn, Bill Hybels of Benny Hinn? Werd iemand voor ons gekruisigd, behalve Jezus Christus? Waar is ons vertrouwen in de dwaasheid van het kruis, dat sterker is dan menselijke wijsheid en menselijke kracht – en sterker dan iedere poging om de kerk te beschadigen? God stond toe dat het gezag van Paulus werd ondergraven. Mensen zeiden: zijn spreken betekent niets (2 Kor. 10:10) en ze betwijfelden of hij wel een apostel was. Bovendien gaf God Paulus een doorn in het vlees, een boodschapper van satan, die hem kwelde (2 Kor. 12:7-10). Waarom? Omdat iedere kracht die niet tot ons komt via de weg van zwakheid, ons zal kapotmaken. Waarom doen wij dan zoveel moeite om ons gezag in stand te houden?

Nog een citaat van David Orton: ,,Satans plannen liggen nooit voor de hand, maar we hebben valse voorstellingen aanbeden – voorstellingen van succes, geestelijkheid en kracht. We importeren de laatste methoden en formules die succes garanderen. Als we ze van een afstand bekijken, lijken ze veelbelovend en doen ons watertanden. Maar net als in een luchtspiegeling verdwijnt de hoop op gemeentegroei of stadstransformatie zodra we verder gaan. Waarom? Omdat we hebben geweigerd de prijs te betalen van het onszelf vernederen, om onze kracht te laten verbreken.'' (David Orton: Slangen in de tempel).

Chip Ogden, een voorganger, schreef op internet: ,,Christenen vandaag worden aangemoedigd om meer kracht, meer zalving en meer gaven te zoeken. De Kerk is zo hongerig naar de tegenwoordigheid van de Heer. Ik heb duizenden naar voren zien stromen in de hoop frisse uitstorting of geestelijke kracht of zalving te ontvangen… Dag en nacht zocht ik naar de geestelijke kracht om mijn zonden te kunnen overwinnen, om een getuige te kunnen zijn en een krachtige bediening te hebben waarmee ik duizenden kon bereiken. Maar op een dag gaf de Heer me een openbaring van Christus in mij, en ik in Christus. Vanaf die dag realiseerde ik me dat ik compleet ben in Christus, gevuld met alles wat God heeft, met alles wat Hij is. Vanaf die dag zag ik dat het probleem niet is méér te krijgen van de Heer, maar in het Hem toestaan bij mij binnen te breken en me nederig te maken, zodat ik Hem niet langer hinder door mijn eigen dwaasheid, trots, natuurlijke wijsheid, vleselijke begeerten en een verdeeld hart. Ik moet minder worden, en Hij zal in gelijke mate groeien in mij. Ik zeg het nog eens: de meeste christenen zoeken ijverig, zelfs hebberig, de kracht van God, maar zij weerstaan alles wat hen zou vernederen of beproeven. Ze willen de kracht, maar weigeren de zwakheid. Maar let op: Iedere kracht die niet komt door de weg van zwakheid, zal mensen kapotmaken. Het vervuilt de geest en de trots doet zijn intrede…'' (www.watchman.net)

Bidden met andere christelijke leiders voelt goed, maar tegelijkertijd bedreigend. En toch: de dwaasheid van het kruis confronteert me ermee en ontneemt mij de controle. Gods kerk gedijt op zwakheid - op een gekruisigde Redder. Dat is de plaats waar leiders werkelijk één worden. De kracht ligt niet in een gezamenlijke paasdienst, maar in de paasboodschap die in ons werkelijkheid wordt en tegen die ander zegt: ,,Ik ben dood, wat kan ik van jou leren?''We kunnen àlles riskeren om dat in de praktijk te ontdekken. Het kruis vernietigt, maar alleen om nieuw leven te schenken!

Bron: Herstel; voor verdere info op het web ga naar: www.herstelteam.nl