Het doel van Derek Prince Ministries Nederland is om christenen te versterken in hun geloof in de Heer Jezus Christus, door het bijbelonderwijs van Derek Prince, met materialen in hun eigen taal! Sinds 11 september 2001 en de aanslag op Bali in oktober 2002 is het moslimgeloof gesprek van de dag. Daarmee is ook de relatie van christenen en moslims weer actueler geworden dan ooit. In dat kader probeert Herstel kort en helder antwoord te geven op twee belangrijke vragen: Wat geloven moslims en wat zijn de verschillen met het christendom? Als uitgangspunt hierbij hebben we het gesprek met moslims genomen. We hopen dat dit bijdraagt aan een helder getuigenis van het Evangelie.
,,Wij moslims geloven in God en in een eeuwig oordeel. Eigenlijk geloven we dus hetzelfde. Wij erkennen Jezus als profeet, maar waarom erkennen jullie Mohammed dan niet?'' Wie met moslims in gesprek raakt, weet hoe lastig het is om uit te leggen wat je gelooft. Bekering, vergeving, zonden, genade: moslims hanteren dezelfde begrippen als christenen. Toch krijg je het gevoel dat je over totaal verschillende dingen praat. En dat is ook zo…
Het is belangrijk te ontdekken waar de verschillen liggen en wat begrippen als zonde, oordeel en vergeving inhouden voor een moslim. Om te voorkomen dat je in een verhitte discussie terecht komt, kun je daarom beter spreken over de vraag 'hoe' God vergeeft, dan 'of' God vergeeft. Probeer niet te discussieren over 'of' God zich openbaart, maar 'hoe' Hij dat doet. Dan blijken er ineens achter de woorden totaal verschillende werelden schuil te gaan.
God of Allah?
Het eerste misverstand bestaat vaak al over de naam 'Allah'. Veel mensen denken dat Allah de naam is van de God die moslims vereren, maar in feite is Allah gewoon het Arabische woord voor god. Toch is de 'Allah' die moslims aanroepen heel verschillend van de God van de bijbel.
Allah is zo hoog verheven en heilig, dat hij onbereikbaar is voor mensen. Zelfs in het paradijs bemoeit hij zich niet met mensen; hij voorziet alleen in aangename omstandigheden. Je bij hem beklagen zoals Jeremia of Job deden, is voor een moslim al helemaal ondenkbaar. Je kunt Allah niet persoonlijk kennen, maar je kunt wel zijn wil leren kennen vanuit de koran. Tegenover de gelovige staat niet Allah met wie hij in het reine moet komen, maar de koran. Een relatie met Allah die verzoend zou moeten worden, kent een moslim niet. Allah mag niet worden verpersoonlijkt; hij wordt niet blij of verdrietig als iemand hem volgt, of niet. Als mensen zijn we verplicht Allah te gehoorzamen, en in de koran staat nauwkeurig beschreven op welke manier.
Toch heeft Allah '99 schone namen', zoals de Barmhartige, de Erbarmer, de Vergevingsgezinde, de Alwetende en de Wijze. Al die goedheid blijft echter vrijblijvend en onvoorspelbaar, want hij is mensen niets verplicht – ook niet om hen te redden. Zelfs van Mohammed weten moslims niet zeker of hij vergeving heeft ontvangen. Allah is de enige god en wie hieraan twijfelt of een 'metgezel' toevoegt, verliest absoluut en voor eeuwig zijn heil.
De bijbel laat een heel andere God zien: een Vader, een 'God met ons', die zich onder ede verbindt aan mensen. Hij sluit een verbond met mensen en blijft daaraan trouw. Hij verplicht zichzelf zich aan zijn eigen beloften te houden, al is zijn volk Hem nog zo ontrouw. En hoewel God hoog verheven is en ,,niemand ooit God heeft gezien; heeft de eniggeboren Zoon, die aan de boezem des Vaders is, Hem doen kennen'' (Joh. 1:18). Juist deze eenheid van Vader en Zoon is voor moslims een groot struikelblok. Mohammed verzette zich tegen het veelgodendom van zijn tijd en was daarom absoluut in zijn strijd voor het geloof in één God. Doordat hij slechts flarden van het evangelie hoorde, kreeg hij de indruk dat Maria net zo vereerd werd als God en ook begreep hij de eenheid van Vader en Zoon niet. Daardoor leek het alsof christenen drie goden vereren in plaats van de Ene God. Die eenheid was trouwens ook voor de discipelen van Jezus moeilijk te bevatten; zij geloofden in het 'Sjema Israel': ,,Hoor Israel, de Here Uw God is één…'' Toch konden zij, na drie jaar met Jezus te zijn opgetrokken, van harte belijden dat God de Vader, de Zoon en de Geest één waren, op basis van o.a. Jezus' onderwijs in het hogepriesterlijk gebed en zijn uitleg over de Heilige Geest die zou komen.
Koran of de bijbel?
Mohammed werd in 570 na Christus geboren in Mekka en krijgt in 610 zijn eerste openbaring van de koran. De vastenmaand ramadan is een herinnering aan deze gebeurtenis. In één van de Soera's, de hoofdstukken van de koran, staat dat Mohammed Allah zelf zag, maar latere moslimtradities zeggen dat de aartsengel Gabriel hem de koran bracht (Gabriel wordt wel aangeduid als geest van God).
Volgens de overlevering kon Mohammed zelf niet lezen of schrijven. De koran is dan ook niet door mensen geschreven, maar door Allah zelf en is rechtstreeks uit de hemel gekomen. De koran werd verder niet geschreven op een bepaalde plaats of tijd, maar bestond altijd al bij Allah. De koran heeft dus geen directe relatie met tijd en ruimte. In de koran maakt Allah niet zichzelf, maar zijn wil bekend. Daarmee is dit boek de hoogste openbaring van Allah. Moslims hebben groot respect voor de koran: ze zullen hem nooit op de grond leggen of onder andere boeken, laat staan er in schrijven of teksten onderstrepen.
Een moslim is dan ook vaak geschokt als hij ziet hoe christenen met de bijbel omgaan. Onderstrepen, schrijven in de kantlijn – het is in de ogen van een moslim regelrechte Godschennis. Voor christenen is echter niet de bijbel de hoogste openbaring van God, maar Jezus. Zij eren Hem zoals moslims de koran eren. Daarmee zijn de bijbel en de koran dus niet op één lijn te plaatsen. Als het gaat om de hoogste vorm van openbaring, dan staan Jezus Christus en de koran op gelijk niveau. Op dezelfde manier kunnen Jezus en Mohammed niet gelijk worden gesteld. Mohammed is een boodschapper (namelijk van Allah), maar niet Jezus is de boodschapper (Hij is de boodschap zelf) - de bijbel is de boodschapper!
De islamitische wetgeving 'sjaria' is gebaseerd op de koran. De sjaria regelt alles: met welke hand je moet eten, hoeveel je aan aalmoezen moet geven, hoe en wanneer en hoe vaak je je moet wassen, enzovoort. Voor moslims is dit de maatstaf waarop Allah beoordeelt of je in het paradijs komt, en daarmee is de sjaria de bron van heil. In Galaten 3:17 lezen we over de functie van de wet in de bijbel: de wet moet het volk bij God houden, maar het volk krijgt zijn zegen niet door het houden van de wet, maar van God zelf op basis van het verbond in Jezus Christus. De sjaria is een systeem van wetten waardoor je zekerheid hebt dat je de wil van Allah doet.
Mohammed of Jezus?
Wanneer Mohammed in 570 wordt geboren, is zijn vader kort daarvoor overleden. Zijn moeder sterft als hij 6 jaar is en hij wordt verder opgevoed door zijn opa en zijn oom Aboe Talib. Hij trouwt met een koopmansweduwe en nadat hij in 610 zijn eerste openbaring van de koran krijgt, begint hij direct te prediken. De nadruk van zijn prediking ligt op het monotheïsme, het geloof in één God. Hij zet zich daarmee af tegen het veelgodendom in zijn omgeving, en hoopt ook joden en christenen te bereiken. Hij ziet zichzelf als de profeet die is aangekondigd in de bijbel, o.a. in Deuteronomium 18:18 en Jesaja 9:6.
In 622 is de tegenstand tegen zijn prediking zo sterk, dat hij samen met zeventig volgelingen vlucht naar Medina, waar hij wel veel aanhang heeft. In Medina ontstaat de theocratische regering die de koran voorstaat. Om als goede moslim te kunnen leven moeten de islamitische geboden worden nageleefd en dat kan het beste binnen een islamitische staat. Het grote verlangen is het vrederijk van Allah te vestigen op aarde. Er volgen oorlogen met joodse stammen en later ook met christenen en hier in Medina verandert Mohammed de gebedsrichting van Jeruzalem naar Mekka. In 632 trekt Mohammed als overwinnaar – nu met 80.000 volgelingen - naar Mekka.
De verschillen met Jezus zijn groot. De koran erkent Jezus als een belangrijke profeet, maar zeker niet als de Zoon van God en de beloofde Verlosser. Een belangrijk deel van de islamitische geloofsbelijdenis is zelfs dat 'God geen metgezel heeft'. Verder ontkent de koran de kruisiging van Jezus, want 'Allah laat zoiets niet gebeuren bij zijn profeten'. Moslims geloven dan ook dat een ander Jezus' plaats heeft ingenomen aan het kruis. Terwijl Mohammed met politieke macht probeert het rijk van God op aarde te stichten, spreekt Jezus over een hemels koninkrijk dat niet van deze aarde is. Mohammed vocht voor het monotheïsme, terwijl Jezus daarvoor stierf. Maar terwijl na Mohammeds overlijden tot in onze tijd wordt gestreden over de rechtmatige opvolging, stond Jezus Christus op uit de dood en regeert tot in eeuwigheid. Mohammed maakte een paar wonderen mee, Jezus verrichtte ze zelf – ontelbaar in aantal.
Volgens de islam is zonde het breken van de wet. Dat deert God niet, maar je hebt alleen jezelf ermee. Je kunt je zonden compenseren met vroomheid of je kunt stoppen met zondigen door je aan de hele wet te houden. Er zijn slechts twee zonden die nooit worden vergeven: ongeloof, oftewel het afwijzen van de islam naast Allah andere goden dienen Alle andere zonden worden je vergeven als je berouw hebt, maar dat gebeurt pas in de hel – dit is althans een gedachte die leeft onder veel moslims, maar waar de koran geen enkele aanleiding toe geeft.
Om te bidden tot Allah moet je rein zijn, maar alles wat het lichaam verlaat - zweet, urine, speeksel, zaad -, maakt een moslim onrein, dus wie na het toiletbezoek één druppel urine lekt, moet zichzelf opnieuw ritueel reinigen. Jezus zegt echter in Mattheüs 15:18-20 dat de onreinheid van een mens uit zijn hart komt.
Voor een moslim komen zonden pas aan de orde op de oordeelsdag en tot die tijd moet hij zich gewoon aan de wet houden. Hij ziet zijn zondige daden niet als het resultaat van zijn opstandige hart. Een christen weet dat hij juist nù al tegen de zonden aanbotst, maar ook dat er door het offer van Jezus nù al vergeving mogelijk is. Een moslim houdt altijd onzekerheid over zijn vergeving, terwijl een christen daarover heerlijke zekerheid heeft. Vergeving is voor een christen namelijk niet het op-goed-geluk afwachten van een goddelijk bevel, maar is gebaseerd op de dood van de hoogste Middelaar.
Eén Vader, twee zoons…
Iemand had twee zonen. De jongste zoon verkwistte het geld van zijn vader in een leven van overdaad. Toen hij er alles doorgebracht had, kwam er een zware hongersnood en hij begon gebrek te lijden. En hij stond op en keerde naar zijn vader terug. En toen hij nog veraf was, zag zijn vader hem en werd met ontferming bewogen. En hij liep hem tegemoet, viel hem om de hals en kuste hem. Zijn oudste zoon was op het land, en toen hij dicht bij huis kwam, hoorde hij muziek en dans. Maar hij werd boos en wilde niet naar binnen gaan. Toen kwam zijn vader naar buiten en drong bij hem aan. Maar hij antwoordde en zeide tot zijn vader: Zie, zovele jaren ben ik al in uw dienst, en nooit heb ik uw gebod overtreden. Doch nu die zoon van u gekomen is, die uw bezit heeft opgemaakt met slechte vrouwen, hebt gij voor hem het gemeste kalf laten slachten.'' (Uit de gelijkenis in Lucas 15:11-32)
Moslims houden van verhalen. Die horen bij de Arabische cultuur. Daarom geeft de gelijkenis van de verloren zoon prachtige aanknopingspunten voor een gesprek. Twee zoons, waarvan de één zichzelf ziet als een hardwerkende knecht die nergens recht op heeft. En dan die jongste zoon, die alles er doorheen jaagt… moslims herkennen daarin christenen die 'maar raak zondigen omdat ze toch wel weer vergeving krijgen'. Moslims begrijpen niets van het plaatsvervangend offer van Jezus. Ieder mens moet toch zelf voor zijn zonden betalen? Dat zou inderdaad logisch en rationeel zijn, maar God is in zijn grootheid ook machtig genoeg om uit liefde een irrationeel, onbegrijpelijk aanbod te doen. De Vader staat in deze gelijkenis echter centraal en zijn hart gaat naar beide zoons uit!
Informatie
De meeste informatie uit dit artikel is ontleend aan het boek 'Kruis en Halve maan' van Colin Chapman en 'Mijn strijd voor Allah' van Johanna Al Sain. Op de website www.evangelie-moslims.nl is veel achtergrondinformatie te vinden over moslims en de islam, plus een link naar artikelen met praktische handreikingen voor het gesprek met moslims. Onder de rubriek 'info voor moslims' staan artikelen die geschikt zijn om te geven aan moslims en met hen te bespreken.
De vijf zuilen van de islam
Een moslim gelooft in vijf belangrijke onderwerpen:
- de eenheid van God
- zijn engelen (aartsengelen, engelen en 'djinn', een soort geesten)
- zijn boeken (o.a. boeken van Adam, Henoch, Abraham, pentateuch, psalmen, evangelie en als uiteindelijke openbaring de koran)
- zijn gezanten (o.a. Adam, Noach, Mozes, Isa (Jezus) en als grootste profeet Mohammed)
- de laatste dag
Daarnaast zijn er nog stromingen binnen de islam die geloven in de voorbestemming van goed en kwaad en in een lichamelijke opstanding op de laatste dag. Iemand wordt 'officieel' moslim zodra hij in het bijzijn van twee getuigen de 'sjahaada', de islamitische geloofsbelijdenis, aflegt. Als moslim ben je in je leven verplicht de volgende vijf 'zuilen' na te leven:
- Afleggen van de dagelijkse geloofsbelijdenis: ,,Er is geen God dan Allah en Mohammed is de boodschapper van Allah.''
- Verplicht gebed, vijfmaal per dag, als praktische demonstratie van geloof en onderwerping
- Geven van 'zakaat', een soort jaarlijkse welzijnsbijdrage van 2,5% waarvan de koran precies beschrijft aan wie deze gegeven moet worden
- Verplicht vasten in de maand Ramadan
- Pelgrimstocht te Mekka
Geschiedenis
In West-Europa wonen zo'n 15 miljoen moslims, waarvan ca. 800.000 in Nederland. Toch is dat niet iets van de laatste decennia. In de 8e eeuw drongen islamitische legers door tot ver in Frankrijk, en tot in de 12e eeuw werd een groot deel van het huidige Spanje overheerst door Arabische legers. In de 17e eeuw rukken Turkse legers van het Ottomaanse Rijk zelfs op tot Wenen. Vanaf dat moment keerde het tij en de meeste islamitische landen worden tot kolonie gemaakt van de westerse landen. De moslims ervaren dit als een diepe vernedering en zien het als een gevolg van hun afwijken van de islam. In plaats van interesse te ontwikkelen voor het christendom vindt dan ook een grote opleving van de islam plaats.
Al sinds het eind van de Tweede Wereldoorlog wonen moslims in Nederland. In die jaren groeide de economie, waardoor er een tekort aan arbeidskrachten ontstond, met name in de mijnbouw en industrie. De regering trok tijdelijke werknemers aan uit landen rond de Middellandse Zee (Italie, Griekenland) en islamitische landen als Marokko en Turkije. Deze gastarbeiders kwamen om geld te verdienen en hadden geen behoefte aan het oprichten van moskeeen of islamitische verenigingen. Ze zouden na een aantal jaar tenslotte weer teruggaan! Toen de economische situatie in hun eigen land echter niet verbeterde en ze bovendien hun recht op ziekte-uitkeringen zouden verliezen bij terugkeer, kwam in de jaren '70 de gezinshereniging op gang. De kinderen die in deze gezinnen opgroeien, leven in twee werelden: de Arabische, moslimcultuur thuis en de westerse cultuur op school of werk. Dat roept vragen op: Waar hoor ik nu eigenlijk thuis? Wie ben ik? Sommige jongeren kunnen daar niet mee omgaan en glijden af in een seculier leven zoals veel Nederlandse jongeren, terwijl anderen hun identiteit hervinden in een bewuste keuze voor het moslim-zijn.
Ondertussen heeft de Kerk weinig aandacht voor de moslims. Allereerst heeft ze zelf grote moeite om staande te blijven onder de secularisatie en de opkomende vrijzinnigheid. Is de bijbel wel echt betrouwbaar? Bestaat God? Er ontstaat een valse schaamte om vast te houden aan de goddelijke inspiratie van de bijbel. Christenen worden bovendien 'intolerant' genoemd als zij Jezus als enige weg naar de Vader aanwijzen. Geloven wordt steeds meer gezien als een persoonlijke en gevoelsmatige kwestie die niet zomaar aan een ander opgedrongen mag worden.
Bron: Derek Prince Ministries.