Het woord 'passie' wordt gebruikt om van alles mee te beschrijven, van romantiek tot gedrevenheid in werk of hobbie. Ik weet niet waar jij aan denkt bij 'passie', maar voor mij betekent het 'alles waarvoor iemand bereid is te lijden'. Dat is in feite ook de grondbetekenis van het woord. Het is afkomstig van het Latijnse 'paserre', wat 'lijden' betekent. Passie is datgene waar je zó naar verlangt, dat je er alles voor wilt opofferen om het te krijgen.

Het woord apostel betekent 'gezondene' of 'boodschapper'. Apostolische passie is dus de opzettelijke keuze om te leven voor de aanbidding van Jezus in alle landen. Het heeft te maken met toewijding tot in de dood, om zijn heerlijkheid te verspreiden. Het is het kenmerk van mensen die in vuur en vlam staan voor Jezus, die leven voor één droom, dat de aarde wordt bedekt met de heerlijkheid van de Heer.

Ik weet dat soms de apostolische passie in mijn hart is gedoofd. Het gebeurt als ik geen stille tijd meer met Jezus doorbreng, dromend van de dag dat Hij aanbeden wordt in talen die nu nog niet gehoord worden in de hemel. Ik weet dat de passie in mijn leven ontbreekt, als ik zing over de hemel, maar tegelijkertijd leef alsof de aarde mijn thuis is. Het apostolische vuur in mijn hart is uitgegaan als ik meer droom over sport, speeltjes, vakantie en vrienden, dan over de volken die in aanbidding komen voor Jezus.

Ik ben de passie ook kwijt als ik mijn beslissingen eerder richt op de risico's die eraan kleven, dan op de eer die God erdoor zal krijgen. Mensen met echte apostolische passie maken plannen om te gáán, maar zijn desnoods bereid om te blíjven. Je weet dat je die passie hebt, als je diep teleurgesteld bent dat God je nog steeds niet concreet geroepen heeft om je huis achter te laten en erop uit te gaan naar hen die zijn naam nog nooit hebben gehoord.
Als je niet lijdt en offers brengt voor iets, dan heb je er geen werkelijke passie voor. Als je zegt dat je bereid bent alles te doen voor Jezus, maar je lijdt niet voor Hem, dan ben je niet echt gegrepen door Hem en zijn doelen op aarde.

Oké… als je het blijkt te missen, hoe kun je er dan aan komen? Hoe kun je dit fenomeen, dat 'apostolische passie' heet, bemachtigen? Kun je het bestellen als een pizza, gegarandeerd binnen 30 minuten thuisbezorgd? Is er een 0800-nummer dat je kunt bellen? Of nog beter, maak een speciale gift van 15 euro of meer over, en we sturen je per omgaande wat apostolische passie toe, zonder extra verzendkosten! Als je een beetje lijkt op mij, dan kun je vast wat hulp gebruiken om te ontdekken hoe je jouw passie kunt laten groeien. Zelf word ik enorm gemotiveerd door te lezen hoe de apostel Paulus het kreeg. Hij koos ervoor…

Paulus beschrijft in Romeinen 15 zijn ambitie, oftewel zijn passie, om Christus bekend te maken onder de heidenen. Het begon allemaal met een openbaring van Jezus, die hij zijn hele verdere leven koesterde. Paulus ontmoette Christus niet alleen op de weg naar Damascus, maar bleef Jezus iedere dag ontmoeten. Deze openbaring van Jezus en zijn bestuderen van Gods bedoelingen, gaven geboorte aan Paulus' apostolische passie. Het kennen van Jezus en Hem bekend maken, daar ging de rest van Paulus' leven totaal in op.

Hij 'roemde in Christus Jezus in zijn dienst aan God' (Rom. 15:17). Daarbij vergeleken was de rest vuilnis, mest, stinkend afval. Paulus' ambitie werd geboren uit het besef dat God ernaar verlangde dat zijn Zoon verheerlijkt zou worden in de landen. Daarom was Paulus erop gericht om 'in volledige toewijding aan zijn evangelie een dienaar van Christus Jezus voor de heidenen te zijn, zodat zij een God welgevallig offer kunnen worden, geheiligd door de Heilige Geest'. (Rom. 15:16, NBV).

Menselijk enthousiasme kan geen apostolische passie voeden. Als God zijn eigen passie in je uitstort (het verlangen om zijn naam verheerlijkt te zien onder alle volken) dan moet je koesteren en ontwikkelen wat God je heeft gegeven. Vier dingen zullen helpen:

1. Zelfverloochening
Te veel mensen willen de vrucht van Paulus' bediening, zonder de prijs te betalen die hij betaalde. Hij stierf. Hij stierf aan alles en Hij stierf dagelijks. Hij was gekruisigd met Christus. Deze sterke man met zijn onverzettelijke wil en duidelijke meningen wist dat hij moest sterven aan 'zelf'. Hij wist dat hij in zijn vlees, in zijn oude natuur, geen openbaring van Christus kon voortbrengen; vanuit zichzelf kon hij het hart van Christus niet uitdragen. En daarom stierf hij. Hij verloochende zijn leven. Verloochende zichzelf.

We leven in een wereld van concurrerende passies. Als we niet sterven aan onszelf en ons leven vullen met de alles verterende passie van de aanbidding van God in deze wereld, dan zullen we eindigen met andere passies. Het is mogelijk jezelf te misleiden door te denken dat je bijbelse passies hebt, terwijl we in werkelijkheid eigenlijk alleen maar de waarden van onze cultuur een christelijk naampje hebben gegeven.

Mag ik je aanmoedigen je leven op te geven? Ik daag je uit het volgende gebed te bidden: ,,Heer, spaar me niet als U mij mijn zelfgerichte ambities toont en mij laat zien hoe weinig ik bereid ben te sterven aan mezelf.'' Ik garandeer je dat Hij je gebed snel zal beantwoorden.

2. Apostolische visie
De grootste vijand van de ambitie om Jezus verheerlijkt te zien in de landen, is gebrek aan focus of visie. Je kunt van hot naar her rennen, bezig met allerlei goede bedieningen - en toch geen stap dichter komen bij het bereiken van de volken. Ik heb niets tegen alle geweldige projecten en bedieningen die er zijn. Het is werk dat gedaan wordt door Gods dienaren en ik twijfel niet aan hun gehoorzaamheid aan God. Maar boven alles heeft de Kerk een apostolische roeping, een apostolische opdracht. God heeft ons geroepen om 'alle volken te bereiken'. Dat is onze focus, of we zullen uiteindelijk niet gehoorzamen.

Ons richten waarop? Ik geloof dat God een volk voor zichzelf wil. Bezigheid zonder het verlangen dat God daarmee een volk voor zichzelf krijgt, is gewoon 'bezigheid', geen 'zending'. Je kunt evangelisatie doen zonder bezig te zijn met 'zending'. Korte-termijn bedieningen zijn prachtig, zolang ze erop gericht zijn werkers te trainen die gemeenten stichten. ,,Maar'', denk je nu misschien, ,,ik ben niet geroepen om gemeenten te stichten''. Jawel, dat ben je wel! Het is altijd Gods wil om een volk te hebben dat zijn Zoon aanbidt in de landen. Je hoeft nooit bang te zijn dat je God kwaad maakt als je probeert een gemeente te stichten. In mijn ogen is het waanzin dat sommige mensen geloven dat ze een speciale roeping nodig hebben om zielen te winnen, mensen tot discipelen te maken, en hen samen te brengen om Jezus lief te hebben. Voor welke bediening je ook werkt, begrijp één ding: je sticht geen gemeente voor jezelf, maar voor God. We doen het zodat God een eigen volk krijgt dat Hem liefheeft en aanbidt!

3. Apostolisch bidden
Jaren geleden bood een jonge bijbelschoolstudent David Wilkerson aan te helpen bij zijn werk in de straten van New York City. Wilkerson vroeg hoeveel tijd hij doorbracht in gebed. De jonge student schatte het op zo'n 20 minuten per dag. Wilkerson zei: ,,Ga naar huis, jongeman. Ga een maand naar huis en bid iedere dag twee uur lang, dertig dagen achter elkaar. Als je dat gedaan hebt, kom dan terug. Als je terugkomt, dan zal ik overwegen je los te laten in de straten waar moord, verkrachting, geweld en gevaar aan de orde van de dag zijn. Als ik je er nu op uit zou sturen met twintig minuten gebed per dag, dan zou ik een soldaat de strijd in sturen zonder wapens. Het zou je dood worden.''

Beste vrienden, we kunnen best de hemel in komen zonder veel gebed. Hou iedere dag slechts één minuut stille tijd en God zou nog steeds van je houden. Maar op basis van een-minuut-durende gesprekjes met God zul je het 'Welgedaan, gij goede en getrouwe knecht' waarschijnlijk niet horen. En op zo'n soort gebedsleven red je het zeker niet in de droge, moeilijke plaatsen waar Jezus nog nauwelijks bekend is. Hier is een uitdaging voor je: Lees alles wat Paulus zegt over gebed en stel jezelf dan de vraag: ,,Ben ik bereid op die manier te bidden?'' Paulus zei dat hij zonder ophouden dag en nacht bad, onder tranen en met dankbaarheid.

4. Apostolische beslissingen
Als je leeft zonder de droom van Gods heerlijkheid die de aarde vult, dan loop je het gevaar dat je je eigen dromen van grootsheid nastreeft, terwijl je wacht op 'de opdracht' die God je moet geven. Er zijn teveel wel doorvoede maar ondergemotiveerde christenen die zich verschuilen achter het excuus dat God niet tot ze gesproken heeft. Ze wachten op het moment dat ze stemmen horen of dromen krijgen, maar leven onderwijl voor het verdienen van geld, het zeker stellen van hun veiligheid, voor mooie kleren en plezier.

De apostel Paulus werd geleid door zijn passies. Handelingen 20 en 21 vertellen ons dat hij vastbesloten was om naar Jeruzalem te gaan, ondanks dat hij wist dat hem daar waarschijnlijk lijden te wachten zou staan, ondanks de waarschuwingen van echte profeten en ondanks de dringende afkeuring van zijn vrienden. Waarom zou Paulus ingaan tegen zijn eigen intuïtie, om nog maar niet te spreken van het aandringen van profeten en de bewogen smekingen van close vrienden? Hij had een openbaring van een grotere prioriteit, van een grotere motivatie: de heerlijkheid van God.

Apostolische beslissingen beginnen met een passie om Gods heerlijkheid te zien in de landen, en vraagt dan: ,,Waar zal ik U dienen?'' De meeste mensen doen het tegenovergestelde. Zij stellen de waar-en-wanneer-vragen zonder een openbaring te hebben van Gods heerlijkheid in de volken. Is het een wonder dat zij God nooit horen zeggen 'Ga!'? Ze hebben geen passie ontwikkeld voor de passies van God. Allerlei mindere soorten van verlangen houden hen gevangen en ze zullen het zich misschien zelfs nooit realiseren.

Geef je gaven, posities en mogelijkheden aan de Heer. Jaag naar God. Blijf net zo lang in zijn tegenwoordigheid tot je ernaar verlangt uit te gaan in zijn naam. Blijf daar en koester het verlangen om de aarde bedekt te zien met Gods heerlijkheid. Alleen dan zul je in staat zijn je hart te vertrouwen als je God hoort zeggen: 'Blijf!'. Alleen degenen die oprecht verlangen zijn heerlijkheid te zien in de landen, hebben het recht om te blijven.

Als je apostolische passie hebt, dan hoor je tot de gevaarlijkste mensen op deze planeet. De wereld regeert niet langer jouw hart. Je wordt niet langer verleid door 'hebben' en 'krijgen', maar bent toegewijd aan 'verspreiden' en het ' uitroepen' van de heerlijkheid van God in de landen. Je leeft als een pelgrim, onaangedaan door de zorgen van deze wereld. Je bent niet bang voor verlies. Je durft zelfs te geloven dat je misschien het privilege krijgt om te sterven tot eer van zijn naam in de wereld. De passies van de Vader zijn jouw eigen passies geworden. Je vindt je vervulling en betekenis in Hem. Je gelooft dat Hij altijd met je is, tot het einde van de wereld. Je bent helemaal verknocht aan God. Je leeft voor het Lam. Satan vreest jou, en de engelen applaudisseren voor je.

Je grootste droom is dat zijn naam zal worden geprezen in talen die nooit eerder in de hemel zijn gehoord. Jouw beloning is de blik van pure blijdschap die je verwacht te zien in Gods ogen wanneer je aan zijn voeten bent en samen met al die miljoenen anderen Hem de rechtvaardige beloning voor zijn lijden brengt: de aanbidding van de verlosten!