Vannacht had ik een droom die ik met je wil delen. Ik reisde naar huis met de trein en miste de laatste aansluiting. In een poging om een andere verbinding te vinden wurmde ik me door de mensenmassa en vond een andere trein. Toen ik in een coupe plaatsnam ontdekte ik dat mijn nieuwe laptop was gestolen, in m'n haast had ik niet goed opgelet. Ik baalde verschrikkelijk...
In de coupe zaten 2 mensen, één persoon zag er apart uit, later blijk hij een kunstenaar te zijn die buiten de "normalepaden van de kunst trad, tenminste wat ik normaal vond. Er zat ook een vrouw met een allochtoon uiterlijk, ze vertelde later dat ze Naïma heette.
We raakten aan de praat, de man vertelde gepassioneerd over het feit dat je me volle overgave moest doen waar je in gelooft. Ik weet niet waarom hij me in vertrouwen nam, op een omslachtige manier vertelde hij me dat er mensen zijn die zelfs hun leven opofferen uit liefde voor de goede zaak door zichzelf met explosieven op te blazen.
Ik vond dat nogal een zieke redenering, ja, van de mensen die je opblaast hou je zeker ook heel veel....
De man vertelde me dat Naïma dit ook van plan was en dat ze uit liefde zichzelf opofferde. Ik schrok. Er gingen allerlei gevoelens door me heen; afschuw, angst, verbazing. Ik vroeg aan de Heer; wat moet ik hiermee? Ik m'n gedachten hoorde ik hem zeggen:" Pak je gitaar en zing een profetisch lied* over haar. Dat was lastig, ik had wel vaker profetische liederen gezongen, maar dan in een veilige setting.
Ik pakte de gitaar en begon te spelen, ik kan me de akkoorden nog herinneren. De woorden kwamen; "Ik ben je Vader, Naïma, ik heb je mooi gemaakt in je moeder. Ik hou van je, je bent kostbaar voor mij.Het koste me moeite om de woorden te zingen, er zou toch immers ook wat van correctie of veroordeling in moeten zitten?
Wat ik me vervolgens herinnerde van de droom was dat ik met de kunstenaar in gesprek was om meer te weten te komen over zijn creaties. Hij liet me wat zien, ik begreep niet wat het moest voorstellen of wat de gedachte er achter was, maar ik had wel serieuze interesse. Tot zover de droom.

Al nadenkend en biddend kreeg ik de gedachte dat God mij en misschien jou wel wat wil leren. Wij staan altijd snel klaar met ons oordeel en zien door de daden of het uiterlijk van mensen vaak niet meer de persoon die Jezus zo liefheeft. Het is zo gemakkelijk om kritisch, verbolgen of angstig te reageren op mensen waar we ons niet veilig bij voelen. En heel vaak trekken we ons dan terug in ons eigen clubje (gemeente) waar het veilig is en waar de meeste ideeen eensgezind zijn. De buitenwereld beschouwen we als vijandig of genegeerd haar. Maar hoe zou Jezus kijken naar Naïma of naar de kunstenaar? Hij zou mensen zien die gepassioneerd zijn en die in hun zoektocht naar erkenning of het strijden voor de goede zaak, de verkeerde wegen bewandelen. Hij zou met ze gaan eten in het stationsrestaurant en laten zien dat hij echt in hen geïnteresseerd was.  De kans zou groot zijn dat ze in Jezus iets merkten wat aansloot bij een diep verlangen dat als een onzichtbare kracht hen dreef. Dan zouden ze het gevoel hebben dat er een thuis is waar je tot rust kan komen. Ze zouden ongemerkt proeven dat Jezus hun schepper is en zichzelf straks in de hemel als bruidegom zou aanbieden. Ze zullen deze gevoelens niet kunnen plaatsen, maar het verlangen om thuis te mogen komen zou in hun binnenste steeds sterker worden. Er zouden vragen komen, maar discussies zouden dan niet meer relevant zijn, want de liefde van Jezus zou ze over de streep trekken om meer te drinken van de zijn woorden en om niet meer los te laten wat ze proefden, totdat hij het verlossende Woord zou hebben gesproken.

En ik, en wij, hoe ver gaan wij met mensen die we niet mogen, die niet passen in op ons woonerf, die onaangepast zijn en rare of zelf enge dingen doen of zeggen? Ik trek me dan ook liever terug en veroordeel die ander, dat is wel zo gemakkelijk en het geeft een lekker gevoel...

Toen ik zo'n jaar of 16 was, las ik het boek van Floyd Mc Clung (Dilaram houses) waar hij schrijft over de beginjaren van Jeugd met een opdracht. Ze vingen aan de drugsverslaafde hippies op in Afghanistan die daar in de goot beland waren. Dat maakte diepe indruk op me. Je zag Jezus in de praktijk. Sinds die tijd probeer ik met de ogen van Jezus naar mensen te kijken en vraag ik soms: "Heer, wat ziet u in deze persoon?En dan kijk je opeens anders. Een voorbeeld:

Vorige zomer ging ik nog even om 22:00 met de hond wandelen. Ik had daarvoor net een goede tijd met de Heer gehad en had een sterk verlangen om Hem te dienen, dat sprak ik ook uit. Ik liep langs het aanrecht van het kantoor. Daar lag al een paar dagen 10 Euro en besloot het in m'n achterzak te stoppen.
Buiten liep een verwilderde man hard in zichzelf te praten. Hij zag eruit als een zwerver of junk. Mijn eerste reactie was om afstand te bewaren, misschien is hij wel agressief. Maar toen bad ik wat God in hem zag.
Ik liep naar hem toe en vroeg hoe het ging. Onsamenhangend vertelde hij dat hij vanuit Zwolle richting Apeldoorn was gereisd omdat een christen in Zwolle hem had gewezen op een christelijk opvangcentrum in de buurt van Apeldoorn. Daar was hij naar toe gegaan en was een samenkomst binnengelopen die net bezig was. Hij snapte niet veel van de preek en was naar buiten gelopen om een sjekkie te roken.  Toen was een medewerker achter hem aangekomen en had hem erop gewezen dat dit niet kan en dat hij terug mee moest naar de bijeenkomst. Er ontstond een discussie waarop de zwerver, diep teleurgesteld, besloot om weg te lopen. Hij wilde die avond terug naar Zwolle, maar had geen geld voor de trein, het zou 10 euro kosten.
We liepen richting het spoor en hij vertelde dat hij plan was om voor de trein te springen omdat hij geen uitweg meer zag uit z'n problemen.
Ondertussen was ik aan het bidden en vroeg God om woorden. "Weet je dat Jezus heel veel van je houdt?. Hij begon te huilen, "Ja, ik weet het, ik heb het eerder gemerkt toen Hij me beschermde in bepaalde situaties, dat was geen toeval. Ik pakte de 10 euro uit m'n zak en bood hem die aan voor de treinreis. We liepen samen nog een stuk in de richting van het station waarbij ik al lopend voor hem mocht bidden. Hij zou weer contact zoeken met de christen in Zwolle en blij en opgelucht vertrok hij.

Ik was blij natuurlijk, maar hoe vaak ben ik niet even de andere kan op gelopen en hoe vaak heb ik niet het contact met de Heer waardoor je gevoelig bent voor zijn stem? Vaak. "Heer, kom mijn ongeloof te hulp.

Vanmorgen in de krant: Toeristen omgekomen door bomaanslagen in Turkije. In de badplaats waar de vriend van m'n dochter vorige week was... Ik word gelijk weer op de proef gesteld. Het oordeel mag en moet ik gelukkig aan God overlaten.

*profetisch zingen: In mijn geval, gitaar pakken, bidden voor de woorden van God en gaan spelen en zingen zonder dat je weet wat er komt. Eng, maar bemoedigend om te zien hoe God dingen spreekt/zingt die de ontvanger als zeer bemoedigend ervaart. Vaak met details die alleen God kan weten, wat bevestigd wordt door de ontvanger. Zie ook 1 Kronieken 25 vs 1 in de NBG 51 en oudere vertalingen.

Te lezen:
Romeinen 12: 14 Zegen uw vervolgers; zegen hen, vervloek hen niet. 7 Vergeld geen kwaad met kwaad, maar probeer voor alle mensen het goede te doen. 18 Stel, voorzover het in uw macht ligt, alles in het werk om met alle mensen in vrede te leven. 19 Neem geen wraak, geliefde broeders en zusters, maar laat God uw wreker zijn, want er staat geschreven dat de Heer zegt: 'Het is aan mij om wraak te nemen, ik zal vergelden.' 20 Maar 'als uw vijand honger heeft, geef hem dan te eten, als hij dorst heeft, geef hem dan te drinken. Dan stapelt u gloeiende kolen op zijn hoofd'. 21 Laat u niet overwinnen door het kwade, maar overwin het kwade door het goede.
Deut 10,18: hij verschaft weduwen en wezen recht, neemt vreemdelingen in bescherming en voorziet hen van voedsel en kleding
Deut 27,19, Johannes 10 vs 8 en verder. Lucas 19 vs 5, Lucas 18 vs 13, Leviticus 19 vs 33, Ruth 2 vs 10, Job 31 vs 32, Mat 25,35 Deut 24,17