Met een volmondig "Amen" komt opnieuw een tijd van aanbidding tot een einde. Maar terwijl ik mijn gitaar in de standaard zet en het podium af loop heb ik een leeg gevoel in mijn hart. De afgelopen dertig minuten had ik niet echt aanbidding geleid. Het voelde meer alsof ik een aantal liederen had gezongen. Waar was de passie? Waar was mijn blijdschap gebleven?

Door mijn taak binnen de gemeente spreek ik regelmatig een groot aantal aanbiddingleiders. Ik ben er achter gekomen dat ik niet de enige ben die heeft geworsteld met vreugdeloze, pas- sieloze gevoelens ten opzichte van aan- bidding. Maar hoe komt het dan dat aanbiddingleiders hun vreugde en pas- sie kwijtraken? Als ik kijk naar mijn eigen situatie, is een ding duidelijk. Het probleem ligt niet bij God of bij 'het aanbidden'. De weg naar herstel van plezier (leven en blijdschap) in aanbid- ding ligt in de mate waarin ik God najaag als de vreugde van mijn ziel.

Plezier zit 'em niet in techniek

Er zijn honderden artikelen en ontelba- re seminars/workshops gericht op het voorbereiden en het leiden van een tijd van aanbidding. Deze informatie is hard nodig en komt vaak goed van pas. Maar, er is geen techniek beschikbaar die (een mate van) bevrediging en ple- zier ten opzichte van het aanbidden van onze hemelse vader kan creeren en vasthouden. Net als een schilder die eerst de kunst van het toepassen van de juiste soorten verf en kleur op het doek meester moet worden, zo moet een aanbiddingleider de kunst en de techniek van het leiden van aanbidding meester worden. Maar, voordat een schilder het geleerde kan toepassen moet er eerst een object zijn dat zijn hart en verbeelding heeft geraakt. Hij moet gegrepen worden door een visie die hem ertoe drijft om te gaan schilderen.