De laatste tijd heb ik met mensen om me heen regelmatig gesprekken over de drukte van het leven en onze volle agenda's. Ik hou er tegenwoordig rekening mee dat ik minstens één maand van tevoren een afspraak moet maken, wil ik een keertje gezellig wat doen met een vriendin. Als ik twee vrije avonden in de week heb, dan ben ik daar erg blij mee. Eerlijk gezegd moet ik toegeven dat in mijn leven momenten van echte rust zeldzaam zijn en momenten van stilte bijna niet bestaan.

Het is interessant om na te denken over waarom dit in onze samenleving zo'n kenmerkend verschijnsel is en welk effect het op onze maatschappij heeft. Wat mij de laatste tijd echter nog meer bezig houdt, is het effect ervan op onze aanbidding.
Ik heb vaak met mensen gesproken die het moeilijk vinden om God te aanbidden omdat ze niets 'voelen' of omdat ze zich afvragen of zij het 'goed' doen. Ik begin te vermoeden dat we hier zo mee worstelen omdat we regelmatig één belangrijk onderdeel overslaan.
Aanbidding kan veel verschillende vormen aannemen. Bij gezamenlijke aanbidding voelen de meesten van ons zich wel op hun gemak. Muziek is een taal waarin we ons graag uiten. De laatste tijd is er steeds meer aandacht voor een 'levensstijl van aanbidding'. We weten dat we God kunnen aanbidden met ons dagelijks leven: onze woorden, onze daden, onze houdingen. Maar we hebben maar weinig aandacht voor de persoonlijke, intieme tijden van aanbidding, one-on-one met God. De aanbidding die juist het fundament zou moeten zijn voor alle andere vormen van aanbidding. Ik denk dat ik weet waarom we hier juist zoveel moeite mee hebben…

Bang
Ik hou van autorijden. Ik zet regelmatig aanbiddings-cd's op en vind het heerlijk om mee te aanbidden. Nu heb ik sinds kort een nieuwe auto waarvan de radio nog niet geïnstalleerd is en ik ben tot een schokkende conclusie gekomen:
aanbidden zonder cd blijkt me veel moeilijker af te gaan en erger nog: volgens mij ben ik bang voor de stilte! En ik ben denk ik niet de enige. Kijk maar om je heen: je komt haast nooit meer iemand tegen in de trein die niet bezig is met een mp3-speler, telefoon of computer.

Gemiddeld kijken Nederlanders ongeveer 2,5 uur televisie per dag. We worden continu geprikkeld door geluiden en beelden van buitenaf, zodat we bijna niet meer zonder kunnen. Voor alle duidelijkheid: ik heb het hier niet over stille tijd; een half uurtje bijbel lezen en bidden met een aanbiddings cd op de achtergrond, waarna we onszelf tevreden een schouderklopje kunnen geven. Ik heb het over stilte: geen muziek, telefoon, televisie en andere afleidingen, zodat we tot rust kunnen komen en God met een beetje oefening kunnen horen fluisteren. God communiceert op vele wijzen, maar zelf ben ik er van overtuigd dat de meest bijzondere openbaringen komen wanneer we Hem horen fluisteren.

Franse monnik
We doen er soms wat gemakkelijk over: luisteren naar Gods stem. We willen graag dat het een onderdeel van ons leven wordt, maar weten vaak niet waar we moeten beginnen. Brother Lawrence zegt in zijn boek The Practice of the Presence of God: "I do not advise you to do much talking in prayer, for much talking is often an occasion for wandering.Zelfs in de 17e eeuw wist deze Franse monnik dat wij de neiging hebben om ons makkelijk af te laten leiden.

Misschien is de allereerste stap naar een diepere relatie met God helemaal niet zo ingewikkeld of 'geestelijk' maar simpelweg een kwestie van onszelf en de wereld om ons heen af en toe tot stilte roepen. Om God te kunnen aanbidden zoals Hij dat van ons verlangt, zullen we moeten vechten voor momenten in onze drukke levens om de stilte op te kunnen zoeken. Anders ben ik bang dat onze kennis van Hem oppervlakkig zal blijven en daardoor ook onze aanbidding.

Ik heb ergens gelezen dat onze hersenen het mogelijk maken om snel informatie op te nemen door als het ware dingen voor ons aan te nemen. Als je door het bos loopt en oppervlakkig om je heen kijkt, zie je uniforme bomen – je hersenen registreren blad en stam en niet veel meer. Wil je kunnen zien wat er werkelijk voor je staat – bomen die elk uniek zijn, subtiele kleurverschillen, blaadjes die vallen en dansen – dan zul je daar de tijd voor moeten nemen. Wil je God oprecht en vol overtuiging kunnen aanbidden, dan daag ik je uit: zoek de stilte vandaag op en kijk of het je nieuwe motivatie geeft om Hem te aanbidden. Dit artikel is afkomstig van http://www.soulsurvivor.nl © Copyright 2004 Soul Survivor NL, Alle rechten voorbehouden