Opeens zag ik zomaar tussen de stoeptegels een viooltje bloeien. Zo'n heel klein, paars met geel viooltje; prachtig en fijn getekend. Onbegrijpelijk mooi, fier, fris en levend. Dit beeld sprak tot me als een belofte. Wat er ook ooit gebeuren zal in je leven, God is erbij. Hij alleen kan leven uit de dood geven. De woestijn zal bloeien als een roos. Ondanks - of dankzij? - welke omstandigheden dan ook. Een van mijn lievelingsgezangen werd door de jaren heen: 'Als God, mijn God, maar voor mij is, wie is er dan mij tegen? Dan werken druk en droefenis mij nochtans tot een zegen; dan waakt alom een eng'lenwacht, dan zie ik sterren in de nacht en bloemen op mijn wegen' (Gez. 466 Liedboek van de Kerken).

Lijden en vreugde

Was het werkelijk Gods plan dat er een eerste en laatste Adam zou zijn? En dat door de ongehoorzaamheid van de ene zo'n verschrikkelijk lijden over de aarde zou komen? En dat door de gehoorzaamheid van de Andere alles zou veranderen? Dat we door de zonde en de overwinning van het kruis dichter bij God zouden kunnen komen dan anders ooit mogelijk geweest zou zijn? En dat God daardoor grotere eer zou ontvangen? (Joni Eareckson in 'De tranen van God') En dat er door dit tranendal een grotere vreugde mogelijk is dan ooit in een mensenhart zou kunnen opkomen, ja, boven bidden en denken?

Stel dat het antwoord 'ja' is op deze stelling, zou je dan niet een heel beklemmend gevoel bekruipen? Is zo'n God wel te vertrouwen? En wil ik dat eigenlijk wel? Bedenk wel dat deze God die eens al onze vragen zal beantwoorden en alle tranen van onze ogen zal afwissen, Zelf Mens geworden is en de Man van smarten werd.

In Hebr. 2:4 en 10 lezen we:
'(...)maar wij zien Jezus, die een weinig minder dan de engelen gemaakt was vanwege het lijden van de dood met heerlijkheid en eer gekroond'
en in Hebr. 5:8 lezen we:
'Hij heeft, hoewel Hij Zoon was, de gehoorzaamheid geleerd uit wat Hij geleden heeft, en volmaakt geworden is Hij voor allen die Hem gehoorzamen een oorzaak van eeuwige behoudenis geworden.'

De Here Jezus zegt in de Bergrede dat we onszelf gelukkig mogen prijzen als we treuren, want dan zullen we vertroost worden. Hij vraagt de Emmaüsgangers in Lukas 24:26:
'Moest de Christus dit niet lijden om in zijn heerlijkheid in te gaan?'
In Rom. 8:18 lezen we:
'Want ik acht, dat het lijden van de tegenwoordige tijd niet waard is vergeleken te worden met de toekomstige heerlijkheid die aan ons geopenbaard zal worden.'
Paulus zegt in 2 Kor. 4 : 18 dat de kortstondige lichtheid van onze verdrukking voor ons een uitermate uitnemend, eeuwig gewicht van heerlijkheid bewerkt:
daar wij ons oog niet richten op de dingen die men ziet, maar op de dingen die men niet ziet.
In Hebr. 12:2 lezen we dat Hij het kruis verdragen heeft om de vreugde die voor Hem lag.
Job zegt in 5:17, 18:
'Zie, welzalig de mens die God kastijdt; versmaad daarom de tucht des Almachtigen niet. Want Hij verwondt en Hij verbindt. Hij slaat en Zijn handen helen.'
In Hebr. wordt deze passage aangehaald en we lezen in 12:11:
'Nu schijnt alle tuchtiging wel op het ogenblik zelf geen reden voor vreugde maar voor droefheid te zijn, maar daarna geeft zij aan hen die erdoor geoefend zijn een vreedzame vrucht van gerechtigheid.'

Ik denk ook aan de psalmdichter die in Ps 30 uitroept:
'(...) want een ogenblik duurt Zijn toorn, een leven lang Zijn welbehagen; des avonds vernacht het geween, tegen de morgen is er gejuich. (...) Mijn rouwklacht hebt Gij veranderd in een reidans, mijn rouwkleed hebt Gij losgemaakt, met vreugde mij omgord, opdat mijn ziel U zou psalmzingen, en nimmer verstommen.'
David zegt in Ps. 12 dat wie met tranen zaaien met gejuich zullen maaien.
En Jeremia zegt ons in Klaagliederen 3:1 dat het goed is voor de man dat hij een juk in zijn jeugd draagt:
'want als hij God bedroefd heeft, ontfermt Hij Zich naar de grootheid van zijn gunstbewijzen'.

Uit de natuur is bekend dat in tijden van dorheid en droogte sommige gewassen diepere wortels schieten waardoor ze juist veel vrucht dragen. Is dit misschien een glimp, een begin van een antwoord, van dat wat we hier op aarde nog niet kunnen begrijpen?

Gods hand in het lijden

C.S. Lewis schrijft in zijn boek 'The problem of Pain' dat lijden wel eens Gods megafoon zou kunnen zijn voor een dove wereld. Zou je nu heel eenvoudig kunnen concluderen dat, zodra je de roepstem van God hebt verstaan, en daar gehoor aan geeft door te antwoorden en je zonden te belijden en vervolgens een toegewijd en geheiligd leven te gaan leiden, God je dan onmiddellijk gezond zal maken? Het zou toch een prachtig getuigenis zijn.

Zodra je christen wordt of terugkeert van een dwaalweg, zal er een eind komen aan al je aardse worstelingen. Christenen lijden geen gebrek, zijn altijd blij en vol goede moed. Sterven pas op zeer hoge leeftijd en krijgen niet de mazelen. Alleen de vervolging om het geloof zou natuurlijk wel blijven, omdat de satan niet wil dat je op God vertrouwt. Maar juist dat lijden zou een prachtige bevestiging zijn van en voor je geloof.

We weten uit de praktijk dat dit een utopie is. Het lijden is er ook in de vorm van ziekte en gebrek, ook bij hen die volkomen op God vertrouwen. Toch lezen we op verschillende plaatsen in de Bijbel dat wie zijn geloof op God bouwt, niet beschaamd zal uitkomen. God verhoort gebeden. God is te vertrouwen ook al begrijp je Hem niet.'

In dit geloof zegt Habakuk, dat hij nochtans zal juichen, ook als de vijgenboom niet bloeit (Habakuk 3:17-19). Dit geloof zegt: Ik begrijp God lang niet altijd, maar ik vertrouw Hem, wat er ook gebeurt. Dit geloof zegt ook: "Gods weg is volmaakt" (Ps 18:31), ook al lijkt die weg nog zo krom'

We weten van Job, van David en vele anderen in de Schrift die volkomen op God vertrouwden en die keer op keer hun zonden beleden en toch te kampen kregen met allerlei vormen van lijden waarvan ook zij niets begrepen. De satan speelt daar vaak een rol in, maar God eveneens.
Denk bijvoorbeeld ook aan de woorden van Jozef tegen zijn broers als ze bang zijn dat hij hen na de dood van hun vader alsnog zal straffen: 'Gij hebt wel kwaad tegen mij gedacht, maar God heeft dat ten goede gedacht, ten einde te doen, zoals heden het geval is: een groot volk in het leven te behouden' (Gen. 50:20).

Het voorbeeld van Job is overbekend. Job roept uit dat de Here gegeven en genomen heeft en hij looft God erom. God zoekt geloofsgehoorzaamheid in alle facetten van ons leven. Als we in Hebr.11 lezen over de grote geloofshelden, dan zien we dat ze gehoorzaamd hebben aan de stem van God ook al begrepen ze soms Gods plannen niet.

God met ons

Wat is de boodschap van God? En wat is ons antwoord op zijn boodschap? Gods boodschap voor deze tijd is een blijde boodschap. Dit is de welaangename tijd. Een van de namen van God die in Genesis zei: 'Laat Ons mensen maken' is Immanuel, dat is: God met ons. God wil bij de mensen wonen. Naar het welbehagen van Zijn Wil heeft Hij ons tevoren bestemd voor Zichzelf, lezen we in Efez. 1.

Door de eerste Adam leven we in een gebroken wereld. Iedereen, niemand uitgezonderd, ervaart dit dagelijks aan den lijve.

Al op het moment dat we geboren werden, hing ons leven aan een zijden draad. Hoewel je bij een gezonde baby nog een heel snelle wondgenezing waarneemt, weet je dat ook dit nieuwe mensenkind ten dode opgeschreven is. Deze aarde is vervloekt en stervende zullen we sterven. De schepping is aan de vruchteloosheid onderworpen, zegt Paulus in Rom. 8.

God heeft echter een diep verlangen in ons geschapen naar Hem. Alleen Hij kan de leegte in ons bestaan vullen.

God had de wereld lief en daarom zond Hij zijn Zoon. Hij wilde de kloof die ontstaan was, overbruggen. Hij had jou en mij lief, zelfs toen we nog zondaren waren. Hij weet dat we mensen zijn en zondigen. Hij weet dat we desastreuze fouten maken die gevolgen kunnen hebben voor ons hele leven en voor hen met wie we te maken hebben. En toch hoeven we nooit te wanhopen, want Hij kan alles van ons leven omkeren en zelfs vrucht laten dragen. We hebben daarom nooit een excuus. Als ik maar niet zo zwak was... Als dat maar niet gebeurd was... Als ik maar betere ouders had gehad...Hij, Die zelfs bad voor degenen die Hem aan het kruis nagelden, heeft voor je gebeden. Bij Hem is vergeving als wij bereid zijn anderen te vergeven.

Maak je dus niet bezorgd voor de dag van morgen. De psalmdichter zegt: 'Daarom is de here een burcht voor de verdrukte, een burcht in tijden van nood. Daarom vertrouwen op U wie Uw Naam kennen, want Gij hebt nooit verlaten wie U zoeken, o here' (Ps 9:10,11) 'Here, al mijn verlangen ligt voor U open, mijn zuchten is voor U met verborgen...' (Ps 38 : 11 ) ). 'De here is nabij de gebrokenen van hart en Hij verlost de verslagenen van geest. Talrijk zijn de rampen van de rechtvaardige, maar uit die alle redt hem de Here'(Ps 34 : 19, 20).

De weg van geloofsgehoorzaamheid

Wat hebben wij, christenen, te zeggen aan elkaar en aan een dove wereld? Hoe kunnen wij meer dan overwinnaars zijn? Hoe kunnen we Gods kracht, heerlijkheid en grootheid laten zien? Zal God ons altijd genezen als we daarom vragen? Zal Hij altijd de wensen van ons hart vervullen? Ja! Daarvan ben ik overtuigd. hij zal het maken. We lezen echter in Hebr. 11:13 dat de geloofshelden naar wie ik eerder al verwees in het geloof gestorven zijn, zonder de beloften te hebben ontvangen, maar dat zij het in de verte zagen en begroetten.

De mensheid heeft door de eeuwen heen geworsteld met deze vragen. Velen hebben alles gedaan wat in hun vermogen lag in de zoektocht naar genezing en zij hebben gebeden en gesmeekt en nochtans bleef het lijden en zijn ze door hun ziekte gestorven. Een afgang? Of was het. zoals zo prachtig verwoord wordt in het lied 'Ik bouw op U' (Opw.), een zegevierend ingaan in de rust met Hem die hen had voortgeleid?!

God houdt Zich aan zijn Woord. Zijn plannen falen nooit. Hij maakt Zijn beloften waar. Zijn trouw reikt over het graf heen. We weten immers dat noch dood, noch leven, nee niets ons kan scheiden van de liefde van God. Hij heeft de dood overwonnen en zal eens door een bevelend roepen ons tot leven wekken uit de dood. Wil ik met dit artikel dus eigenlijk de aloude, ontmoedigende woorden zeggen: Jij die niet genezen bent, ondanks alle gebeden en inspanningen, aanvaard het nu maar. Leer er maar mee te leven. Dit is Gods wil in jouw leven, accepteer dat nu en berust er toch in. God wil dat kennelijk, anders had Hij je wel verhoord. Nee, beslist niet! Tot je laatste snik mag je je volhardend blijven uitstrekken naar genezing:
'O! als ik niet had geloofd des heren goedheid te zullen zien in het land der levenden!'(Ps 27 : 13)

'Want Ik weet. welke gedachten Ik over u koester, luidt het woord des heren, gedachten van vrede en niet van onheil, om u een hoopvolle toekomst te geven. Dan zult gij Mij aanroepen en heengaan en tot Mij bidden, en Ik zal naar u horen; dan zult gij Mij zoeken en vinden, wanneer gij naar Mij vraagt met uw ganse hart. Dan zal Ik Mij door u laten vinden luidt het woord des Heren, en in uw lot een keer brengen. ..'(Jer. 29 : 11-14).

Tegelijkertijd mag je bidden: 'Help me, Heer, om dit voor honderd procent los te laten, en op U te vertrouwen, wat er ook gebeurt. Geef me Uw kracht in mijn zwakheid. Leer me te leven, te lijden, te wachten, Heer, ik wil mijn leven in uw hand leggen en op U vertrouwen' (Ps 37 : 5).

God heeft een vreugde en vrede voor ons klaarliggen die alle verstand te boven gaan. Ik heb het sterke vermoeden dat de vreugde van het loslaten en blindelings in volkomen afhankelijkheid op God vertrouwen ver uitstijgt boven de vreugde van onmiddellijke genezing. Loslaten in vertrouwen is een actieve geloofshouding waarvan een krachtig getuigenis uitgaat en deze houding heeft niets met berusting te maken.

Maak jezelf niet wijs dat je meer voor God kunt doen als je gezond en krachtig bent. Dat is een leugen. God doet in en door onze gebroken levens wonderen. Hij wil dat we aan de slag gaan. Er is geen excuus. Er is een strijd te strijden hier op aarde en in de hemelse gewesten en God zal daardoor verheerlijkt worden.

Andrew Murray zegt in Goddelijke genezing: 'Laat u daarom niet ontmoedigen in uw verwachting. Zelfs wanneer God u niet meteen antwoordt. Of wanneer uw ziekte verergert. Wanneer u eenmaal uw voet stevig hebt neergezet op de onwrikbare rots van Gods eigen Woord, en de Heer gebeden hebt om Zijn Almacht in uw lichaam te openbaren omdat u een van de leden van Zijn Lichaam bent en de tempel van de Heilige Geest, volhard dan in het geloof in Hem. Met de vaste verzekering dat Hij voor u borg staat. Dat Hij Zichzelf aansprakelijk heeft gesteld voor uw lichaam. En dat Zijn genezende kracht zal komen om Zichzelf in u te verheerlijken.'

Gods appél aan hen die gezond en hen die ziek zijn. Zij die gezond zijn, zullen samen met de zieke de nabijheid van de Heer zoeken en volhardend met hem/haar bidden om genezing. In Gods tegenwoordigheid zullen dingen duidelijk worden en zal men samen die vrede ervaren, die alle verstand te boven gaat. God wil dat we de naaste zijn van hen die gewond langs de weg liggen. We lezen:'... geneest de zieken' (Luk. 10 : 9).
'Maar wij die sterk zijn behoren de zwakheden van de niet-sterken te dragen en niet onszelf te behagen'(Rom 15 : 1).
'En als een lid lijdt, lijden alle leden mee ...' (1 Kor. 12 : 26).
'Draagt elkanders lasten en zo zult u de wet van Christus vervullen' (Gal. 6 : 2).
'... vertroost de kleinmoedigen, ondersteunt de zwakken' (1 Thess. 5 : 14).
In Jak. 5 lezen we: 'Belijdt dan elkaar de zonden en bidt voor elkaar, opdat u gezond wordt.'

Werk hierin overvloedig en actief voor de Heer. Passiviteit is echt het mooiste wat een mens de satan kan bieden. Het is uitermate belangrijk en bemoedigend te weten dat het gebed om genezing altijd naar Gods wil is. Daaraan hoeven we nooit te twijfelen.

Hij die weende om de gevolgen van de zonde bij Lazarus' graf, Hij die bewees de Christus te zijn door alle wonderen die Hij deed zoals geschreven stond, wil onze Heelmeester zijn. Zij die ziek zijn hoeven niet moedeloos te worden. Vergis je niet. God gaat een heel speciale weg met je. De satan hoopt dat je de moed verliest. Ook hier geldt: passiviteit is het mooiste wat een mens hem kan bieden. Denk niet gering over jezelf. Je hebt een boodschap voor deze wereld. Je medegelovigen hebben jou en je geloof nodig. Jij kunt God op een heel speciale manier verheerlijken in je leven. Je hebt geen idee welk verschil jij kunt maken voor de mensen om je heen en je broers en zussen in het geloof.

We hebben al gelezen over de tuchtiging van de Heer in Job en Hebreeen en de zegen die daaraan verbonden is. In Hebr. 12 : 12-14 lezen we het antwoord dat daarbij hoort:
'Daarom, richt op uw slappe handen en uw verlamde knieen en maakt rechte paden voor uw voeten opdat het kreupele niet ontwricht maar veeleer gezond wordt. Jaagt naar vrede met allen en naar de heiliging zonder welke niemand de Heer zal zien.'
Dit is een aanhaling van Jes. 35 waaruit ik in het begin al citeerde toen ik vertelde over dat kleine onbegrijpelijk mooie, fiere, frisse en levende viooltje tussen de stoeptegels in de brandende zon: De woestijn zal bloeien als een roos! Ja! De ogen der blinden zullen geopend worden en de oren der doven ontsloten worden, de lamme zal springen als een hert en de tong van de stomme zal jubelen.

Met dit artikel zou ik u en mijzelf willen oproepen tot volledige overgave en heiliging. De satan heeft zijn doel bereikt als hij mensen zo ver heeft gekregen dat ze slap, grijs, kleurloos, passief en lauw geworden zijn. God wil dat we ons in alles afhankelijk weten van Hem en dat we sterk zijn in Zijn kracht. Hij wil dat we vurig kleur bekennen voor Hem, en dat we wakker en waakzaam zijn, altijd in beweging en overvloedig in het werk van de Heer. Wij mogen roeien met de riemen die we hebben: een mosterdzaadje is genoeg om een berg in zee te werpen en een paar broden en visjes zijn voldoende om menigten te voeden.

God doet een beroep op ons. Hij wil dat we aan het werk gaan. Niet om ons eeuwig heil te verkrijgen. We zijn ervan verzekerd dat niets ons nog kan scheiden van de liefde van God. Maar om te voldoen aan de zendingsopdracht van de Heer om alle volken tot Zijn discipelen te maken. Hij koppelt daaraan de belofte van genezing.

Als we heel dicht bij God komen en heel dicht aan Zijn Hart leven, dan zal Hij de werken die Hij van tevoren voor ons bestemd heeft door ons doen. Hij belooft dat Zijn Kracht in zwakheid zal worden volbracht en dat Zijn Genade genoeg is. Hij zal het werk van onze handen zegenen. Hij, de Nederige, de Graankorrel Die eerst moest sterven om veel vrucht te dragen: Hij, het Rijsje dat voortkwam uit de afgehouwen tronk van Isaï, de Scheut uit zijn wortels die zoveel vrucht heeft voortgebracht (Jes. 11): hij Die de weg van liefde en lijden ging en Wiens Hart uitging naar het afgedwaalde, naar de zieken en armen: Hij, de Man van smarten, zegt dat we van Hem moeten leren.

Door op Hem te zien en Hem te gehoorzamen en te vertrouwen, zullen we veranderen naar Zijn Beeld en zullen de mensen om ons heen de grootheid van God gaan zien zodat ook hun leven verandert. Opdat Zijn Huis vol worde... God zal door dit alles heen meer lof ontvangen dan ooit mogelijk was geweest. We begrijpen het niet. Maar het geloof aanbidt en buigt zich neer. Geprezen zij de Here!

Tineke van Stormbroek-Abbes