God stelt eisen aan de mens. Hij wil echtheid. Hij wil liefde. Niet de mooie woorden, maar de daden. In de Bijbel zie je steeds weer, dat God zeer waarschuwend spreekt, over mensen die wel mooie woorden hebben, maar het niet doen. Zo is er het vers dat zegt:

"Als iemand over voldoende middelen beschikt, maar zijn hart sluit voor zijn broer die hij gebrek ziet lijden, hoe kan Gods liefde dan in hem blijven?" (1 Johannes 3:17)

God waarschuwt hier letterlijk: "Als je je hart sluit voor een mens in nood, dan verlies je mijn liefde."

De apostel Jakobus zegt het als volgt: "Veronderstel dat een man of vrouw in de gemeente geen kleren heeft en dagelijks honger lijdt. En iemand van u zegt tegen hen: 'Ik wens je het allerbeste! Kleed je warm en eet maar goed!' Maar als die persoon hen niet geeft wat ze zo hard nodig hebben, wat helpt het dan?" (Jakobus 2:15, 16)

Als je iemand in nood ziet, dan hebben ze niets aan je mooie woorden. Hoe mooi en christelijk je woorden ook zijn.

Waarom schrijf ik dat? Simpel. Om je wakker te schudden. En om je tot actie op te roepen... Overal om je heen leven mensen die gebrek lijden. Ben jij bereid hen te helpen? Of sluit je je mooie christelijke hart ervoor? Scheep je hen af met een kleine gift, die meer een bespotting is van Gods gevende liefde dan echt een daad van ontferming. Of open je je handen wijd en help je echt ruim? Kies je voor anderen? of leef je vooral voor jezelf?

Jezus Christus zegt in zijn Woord: "Ik was naakt en je hebt Me niet gekleed, Ik was een vreemdeling en je hebt me geen onderdak verleend, Ik had honger en je hebt Me niet gevoed. Dan zullen mensen zeggen: 'Maar Heer, wanneer hebben we U ooit hongerig, naakt of dakloos gezien?' Jezus zal antwoorden: 'Ik verzeker je: toen je niets deed voor een van deze mensen, ook al was hij onbelangrijk, toen deed je niets voor Mij!' Daarom zul je voor eeuwig gestraft worden." (Mattheus 25:31-46 - ingekort)

Ben jij bereid om je geloof in daden om te zetten? Of negeer je de mensen in je directe omgeving, zelfs in je eigen kerk, die gebrek lijden?

Jezus zegt: "Als er liefde onder jullie heerst, zal iedereen kunnen zien, dat jullie bij Mij horen" (Johannes 13:35)

Als we niets doen om mensen in nood te helpen - echt helpen, niet afschepen met restjes - zijn we het dan waard om de naam van Jezus over onszelf uit te roepen?

De Bijbel is er duidelijk over: als we de nood van anderen negeren, dan zondigen we. Dan spelen we zelfs met vuur. Vuur van het oordeel. Want God wil echtheid. Geen naamchristenen. Hoe braaf en lief we ook zijn.

Als geld op onze eigen rekening belangrijker is, dan mensen in nood helpen, dan verdienen we de naam van Jezus niet op ons leven. Zo duidelijk is het evangelie. Echtheid. Geen praatjes.

Soms moet je eens een klets in je gezicht krijgen om wakker te worden...

Weet je, ik kan je altijd over je hoofd aaien en zeggen hoeveel God van je houdt. Ik kan je alsmaar bemoedigen en je vertellen dat je een kostbaar meesterwerk bent. Dat doe ik ook heel graag, want het is ook Gods passionele hart voor ons.

Maar Gods liefde, zegt de Bijbel, is ook een vuur. Een vuur dat verteert. Wat verteert het? Alles wat onecht is. Alles wat egoïstisch en laks is. Gods liefde brandt voor jou. Maar het kan je ook verteren. Het kan je vernietigen en straffen. Want liefde die echt liefde is, wil echtheid. Wil bekering. Wil geen woorden, maar daden.

Dat is de kracht van Gods liefde. Liefde als een verterend vuur. God brandt met een vuur van liefde voor ons. Maar datzelfde vuur dat ons redt van de ondergang, en dat ons wil helpen in onze nood, wil ons ook zuiveren en maken tot mensen die de naam christen waard zijn.