Veel christenen worstelen met ontmoediging. Dat kan veel verschillende oorzaken hebben. Een belangrijke reden dat christenen de moed opgeven, is om dat ze niet langer samen met anderen bidden. Wist je dat er haast niets in het koninkrijk van God krachtiger is, dan het gebed van christenen die samen voor Gods troon staan? Er is praktisch niets wat zo krachtig is, als het gebed van kinderen van God, die met één stem de Vader aanroepen om zijn kracht en liefde in hun omgeving te laten stromen. Het is krachtiger dan individueel gebed. Wist je dat? Het is zoveel krachtiger! Het hoort tot de basisprincipes van Gods koninkrijk, waar samen zijn, onderlinge liefde, eenheid, enz. centraal staan.

God ziet ons niet alleen maar als individuele kinderen van Hem, maar altijd in samenhang met ons gezin, onze vrienden, ons volk, onze gemeente waarin Hij ons geplaatst heeft. Samen! Hij is een God van het gezin, van vriendschap, van volken. Samen is de plaats van kracht! We hebben elkaar nodig! We hebben elkaar nodig! We hebben elkaar zo nodig!

Weten we dat? Waarom zijn we dan vaak zo geïsoleerd bezig? Waarom bidden we zelden samen met andere gemeenteleden? En waarom enkel met mensen van onze eigen gemeente? Ik zal u zeggen waarom: omdat satan weet dat het buitengewoon krachtig is en hij er letterlijk alles aan doet om je in je eentje te laten dobberen met je problemen. Zodra je samen met anderen eensgezind begint te bidden voor die gebieden waar de duisternis greep op heeft, zal Gods kracht vrijkomen. Dan zullen schijnbaar onmogelijke situaties door zijn genade totaal worden omgekeerd. De machten van het kwaad weten dat. Veel beter nog dan wij. Zij leven in de geestelijke wereld en worden geconfronteerd met de geestelijke kracht die van ons uitgaat, als we samen met anderen smeken om Gods verlossing. Zij zien Gods hand in beweging komen en voelen zijn verterend vuur, dat hen verdrijft van die plaatsen waar God zijn Geest brengt op de motor van ons gebed. Wij merken daar meestal niks van. Wij bidden alleen maar. Wij verhogen de naam van Jezus, zonder ons te realiseren wat voor tumult dat veroorzaakt in de hemelse gewesten.

We beseffen het vaak niet, maar het is wel een realiteit. Een realiteit die het verschil uitmaakt tussen leven en dood. Een realiteit die onze gemeenten laat voortsudderen in het sopje van roddel, menselijke controle, intimidatie, ongeloof en eigen kracht... of die onze gemeenten kan veranderen in plaatsen waar God manifest aanwezig is, waar mensen elkaar van harte liefhebben en waar God zijn kracht om te genezen en te bevrijden vrijuit laat stromen. Het is een realiteit en het is aan ons om te kiezen of we ons laten onderdrukken door de machten van de dood, of dat we de beslissing nemen om boven alles prioriteit te geven aan het bidden met anderen, om elkaar op die manier te helpen in het ontdekken van Gods grote goedheid.

Enkele jaren geleden studeerde ik in Gent, en op een ochtend was ik op weg naar een vriend die ergens in een grauw straatje een gammel hok bewoonde. Het plafond kwam naar beneden, de voordeur hing half uit haar hengsels en er ontbraken een aantal treden in de trap. Om nog maar niet te spreken over het donkerbruine, stinkende toilet en de elektriciteit die middenin de winter uitviel. Inmiddels is dat pand door de overheid onbewoonbaar verklaard. Maar in die tijd had mijn vriend daar een kamertje ingericht, omdat het zo goedkoop was. Hij hield wel van eenvoud, en dat was één van de redenen waarom de Geest hem later op bijzondere wijze vervuld heeft. Maar die bewuste morgen was hij allesbehalve vervuld. Ikzelf trouwens evenmin. Om eerlijk te zijn voelde ik me ellendig. Ik worstelde met een geestelijke wereld waar ik nog nauwelijks iets van wist en had nog veel te ontdekken over Gods liefde.

Terwijl ik op het bed van mijn studiegenoot neerplofte, begon hij me met angstige ogen en benepen stem te vertellen dat er die nacht iets bizars was gebeurd. Midden in de nacht was hij wakker geworden en in zijn kamer voelde hij een atmosfeer van angst zoals hij nog nooit gevoeld had. Ook was het vreselijk koud in zijn kamer. Het was echter geen fysieke kou - het leek iets geestelijks te zijn. Een soort kilheid die tot in de diepten van zijn ziel doordrong en die hem doodsbenauwd maakte. Als pasbekeerde christen die nog met een half been in de wereld stond, wist hij niet wat er aan de hand was en hij smeekte me om samen met hem te bidden. KREUN! Want ik voelde me zelf zo ellendig... Maar goed, we bogen onze hoofden en met heel mijn hart smeekte ik God die demonische macht te verwijderen en mijn vriend vrij te maken van de duisternis die hem had aangevallen. Persoonlijk voelde ik niets gebeuren. Mijn vriend straalde! ,,Wauw, heb je ook dat licht gezien!', riep hij uit. ,,Terwijl je bad zag ik een heel groot licht en ik zag alle duisternis verdwijnen.' Huh? Licht? Neen, niks gemerkt... Maar in mijn hart ging een lampje branden. Verdraaid zeg! God doet hier een wonder en ik heb het niet eens in de gaten. Ondanks mijn eigen strijd en moeite, had mijn oprecht en vurig gebed toch een machtige uitwerking. Gods engelen hadden de demonen de deur uitgejaagd.