De contacten die we in het dagelijks leven hebben, moeten tegenwoordig vooral functioneel zijn. Voor benzine ga je naar het pompstation, voor je werk ga je naar kantoor en voor goede gesprekken ga je naar je (christen)vrienden. Het feit dat we in een pluralistische cultuur leven, waarin alles in circuits en subculturen is ondergebracht, betekent dat ook de godsdienst in een bepaald circuit is terechtgekomen. Evangelisatie als levensstijl lijkt de enige manier om mensen nog te bereiken. Niet een folder over het leven van Jezus, maar u en ik als leesbare brieven van Christus."

"Het grote verschil met vroeger, toen we in een cultuur leefden die doortrokken was van alles wat met het christelijk geloof te maken heeft, is dat het geloof niet meer verbonden is met het leven van alledag, maar een apart stukje in ons leven is gaan innemen. Mij is duidelijk geworden dat christenen weinig diepere contacten hebben buiten de christelijke gemeente: collega's, buren en kennissen zijn vaak niet eens op de hoogte van wat je gelooft. Dat maakt het ook zo moeilijk om mensen mee te vragen naar een welkomstdienst, omdat men niet gewend is om over het geloof te praten. Het valt me ook op dat weinig christelijke jongeren niet-gelovige vrienden hebben, terwijl ze toch ook dezelfde interesses hebben als het gaat om muziek, uitgaan en kleding. Ik denk dat we moeten leren om in alle contacten waar we tot op heden ons geloof buiten hielden, op een ongedwongen manier over ons geloof te praten. Als je het hebt over evangelisatie als levensstijl, dan is dat een appél naar ons zelf: In hoeverre is het geloof in mijn dagelijks leven geïntegreerd? Of zijn wij christenen ook slachtoffer van een pluralistische samenleving waarin ieder voor zich leeft?"

Aangesproken "Vorige week werd mijn zoon op straat aangesproken met de vraag of hij over het geloof wilde praten. Toen bleek dat de vragenstellers samen met hem op het conservatorium zaten. Kennelijk lukt het mensen niet om op een ongedwongen manier vriendschappen te sluiten op het werk, opleiding of in de buurt, en daar, op die plaats, te getuigen... Nee, daarvoor moet je speciaal de straat op. Er moet een apart moment voor gecreeerd worden. Dat is tekenend voor de wijze waarop de communicatie in onze samenleving verloopt.
Ik besef dat ik soms nostalgisch doe over het verleden. In de tijd, toen je bij wijze van spreken met de melkboer over God praatte. Je kunt die tijd niet terug draaien. Overigens, toen waren er ook minpunten, hoor. Wij hebben God nu op een andere manier nodig dan toen. We zijn vaak ook zo vervreemd geraakt van de tekenen van Gods aanwezigheid: een bloem, een gebeurtenis die van Hem kan spreken.
Evangelisatie als levensstijl heeft te maken met het opbouwen van diepere contacten. Niet voor niets wordt er gesproken van vriendschapsevangelisatie. Het is goed om daarbij in de gaten te houden dat je in zo'n contact niet alleen als gever optreedt. Meestal hebben anderen je veel te bieden. Denk maar eens aan de geschiedenis van de Samaritaanse vrouw. Jezus begint met de vraag of Hij van haar water kan krijgen. Heel veel mensen hebben ons veel te geven aan dapperheid, doorzicht en trouw, zaken die voor ons een aanvulling kunnen zijn. Omgekeerd hebben wij dan iets te geven vanuit het geloof.

Ik pleit er met nadruk voor om ontspannen om te gaan met deze materie. Geloof je dat God je wil gebruiken als licht en zout, maar dat je de regie uiteindelijk niet zelf in handen hebt? Vaak zie ik dat als ik mensen vraag iets te doen. Ze denken dat ze iets moeten presteren, iets moeten bewerkstellingen. Het is goed om vanuit het basisvertrouwen te leven dat God openingen geeft voor getuigenis. Wij zijn het instrument, maar God is degene die het doet. Daarom is het zo belangrijk om iedere morgen te bidden of God je ogen opent."

Het kleine verhaal

"De huidige samenleving lijkt tolerant: jij gelooft wat je wilt, als je mij maar mijn eigen overtuiging laat hebben. Hoewel er enerzijds een relativisme heerst dat alles doortrekt, is er anderzijds ook een hunkering naar waarheid. De tijd van grote verhalen is voorbij. Het grote verhaal van de Bijbel en de daarbij behorende dogma's kunnen de mensen niet meer los zien van het falen van de kerk. Mensen zijn nog wel geïnteresseerd in het kleine verhaal: hoe God in het leven van iemand persoonlijk heeft gewerkt. Dat kan de brug zijn voor het leren kennen van de God van de Bijbel. Via het kleine verhaal naar het grote verhaal dus.
Mensen zoeken geen boodschap, maar iemand aan wie ze zich kunnen spiegelen. Dat zie je bijvoorbeeld ook in de christelijke media, die daarop inspelen met programma's als 'Wittewierum' en 'De verandering'. Eén verhaal in kwetsbaarheid gebracht, doet meer dan duizend preken. Voordat de mensen zich in de Bijbel willen verdiepen, zullen ze in jou iets van de werkzaamheid van die Bijbel moeten zien. Overigens moet je daarbij wel uitkijken voor subjectivisme. Maar het rationele brengen van het Woord heeft daarentegen ook een risico: God en Zijn Woord blijven een afstandelijke grootheid. God heeft er kennelijk voor gekozen dat Zijn waarheid hoe dan ook bemiddeld wordt door de mensen die Zijn stem willen doorgeven. Wij zijn toch ook niet allereerst tot geloof gekomen omdat we wisten dat het 'De Waarheid' was, maar omdat we merkten dat het voor onze ouders, de zondagschooljuffrouw of de buurvrouw werkte? Hoe meer je op een natuurlijke manier met mensen omgaat, hoe groter de impact is. Daarom zie ik ook niets in grootschalige folderakties, zonder enig persoonlijk contact. Die tijd is onherroepelijk voorbij!"

Integriteit

"Naast de 'ervaringskant' is er ook sprake van een ethische kant van ons getuigenis. In hoeverre ben je als christen integer en betrouwbaar? In een wereld van slordigheid en van manipulatie en van mooie woorden, is het belangrijk dat er mensen zijn die getrouw zijn in het kleine, die doen wat ze beloven, die niet overal geld voor vragen. Mensen merken intuïtief of je betrouwbaar bent of niet.
Het is belangrijk dat we mensen hun eigen ontdekkingsreis door de Bijbel gunnen. Ik ben ervan overtuigd dat als je de Bijbel leest, je God kunt leren kennen. Maar ook in de Bijbel wordt niet alles 'panklaar' aangeleverd. Abraham, Noach en Jesaja hadden de complete waarheid ook niet in handen. 'Uw Woord is een lamp voor mijn voet' betekent niet dat we een schijnwerper meekrijgen op onze geloofsweg. Denk eerder aan een olielampje, dat elke komende stap verlicht."

Jongeren

"Naast het feit dat het christelijk geloof zo weinig aantrekkingskracht heeft voor buitenstaanders, gaat steeds vaker op dat met name de jeugd het voor gezien houdt in de gemeente.
Ook hier geldt dat jongeren iets moeten merken van doorleefd geloof. Overigens is het niet zo dat er in gemeenten waar geen jeugd meer komt, geen sprake is van levend geloof en dat waar ze wel zijn, alles goed is. Voor veel gemeenten komt het aan op volharding. Gun jongeren wel hun eigen zoektocht in het geloof. De mogelijkheid bestaat dat ze er niet uitkomen, maar er is veel meer kans dat dit ze dichter bij God en Zijn Woord brengt. Er zijn nu eenmaal fasen waarin ze bepaalde muziek mooi vinden, waarbij ze vernieuwende vormen nodig vinden. Dit betekent niet dat er eindeloos geexperimenteerd moet worden. Het moet natuurlijk nog wel iets met het geloof te maken hebben. Als kerk of gemeente zijn we geen alternatieve soos. Maar boor in elk geval niet bij voorbaat elk initiatief de grond in, uit angst of uit onbegrip."

Brugfunctie

"De individualisering is een feit. Niemand zit te wachten op ongewenste contacten. Maar het is belangrijk te zoeken naar datgene waar mogelijkheden liggen: in de collegiale sfeer of in het verenigingsleven. Je kunt niet genoeg verlangen hebben om het Evangelie te delen; aan de andere kant moeten we nuchter zijn: wij bekeren niet heel Nederland. Wie één mens redt, heeft de wereld gered, wordt weleens gezegd. Ik denk dat als je voor één iemand een brug naar Christus mag vormen, dat dát al heel wat is. We moeten ons niet laten verlammen door de grootheid van de taak en in paniek raken. Het is goed om eerst te ontdekken waar je gaven liggen: ieder mens is belangrijk voor God en kan gebruikt worden. Voor de een betekent dat de straat opgaan, voor de ander de handen uit de mouwen steken bij je buurman."

Bijbelleessuggestie:

Johannes 4:1-42

Om over na te denken / gespreksvragen:

In het artikel wordt o.a. het belang van integriteit benadrukt.
Hoe denkt u hierover?